30 минути во ред за ученичка карта: игри што се играат во тесно фоаје
Практични игри без реквизити за деца на 7-9 години, додека го чекате редот за издавање ученичка карта за градски превоз. Без телефон, без масичка, без излегување од редот.
Фоајето е широко колку два ходника, до ѕидот има четири столчиња и сите се зафатени. Вашиот број е 47, на таблото свети 39. Детето веќе прашало двапати колку уште остана, ја оставило ранцата на подот и во моментов врти пирует околу сопствената оска. Телефонот е во џебот и тоа е најлесното решение.
Само што овие триесет минути се едно од ретките места каде седум-деветгодишно дете гледа како функционира една институција одвнатре. Табло со броеви, ред, шалтер, човек што прашува и запишува. Во октомври ова е свежа тема — картата за превоз е нивна, се движат со неа сами или речиси сами, и им е интересно од каде доаѓа.
Зошто телефонот тука е скапо решение
Кога ќе го дадете телефонот, чекањето веднаш завршува — за вас. Проблемот доаѓа по дваесетина минути, кога ќе го викнат бројот и треба да го прекинете насред нешто. Детето станува раздразливо токму во моментот кога треба да застане пред шалтерот и да го каже своето име на непознат човек. Со тоа сте го потрошиле целото добро расположение за нешто што ќе го заборави до вечерта, а до вистинската задача стигнувате со празни раце.
Другото што се губи: детето не гледа што се случува во просторијата. А тука има што да се види. Како луѓето покажуваат документи, како службеничката го повторува прашањето, што пишува на табличките. Сето тоа утре ќе му затреба — кога ќе треба да ја покаже картата на контролор или да го праша возачот дали овој автобус минува покрај училиштето.
Игра прва: разузнавање во фоајето
Разузнавање во фоајето
Не ви треба ништо освен самата просторија — за деца од 7 до 9 години, околу 10-12 минути. Кажувате шепотејќи: "Ти си разузнавач. Имаш три задачи и не смееш да станеш од местото." Прва задача — да преброи колку шалтери работат, а колку се затворени. Втора — да најде три нешта во просторијата што се со иста боја. Трета, најубавата — да погоди каква работа врши човекот што штотуку влегол, само по тоа што го носи в раце (папка, најлонска ќеса, детска ранка). Зборувате тивко и не покажувате со прст — тоа е дел од играта, разузнавачите не се откриваат. Успеал е ако одговорил на сите три задачи и барем еднаш објаснил зошто мисли така: "Мислам дека е учителка, бидејќи носи многу тетратки."
Оваа игра функционира затоа што не бара ниту простор, ниту глас, ниту предмети. И затоа што има крај — три задачи, завршуваме, почнуваме одново со нови три. Ако таблото во меѓувреме стигне до вашиот број, играта се прекинува природно, без драма.
Игра втора: проба пред шалтерот
Пробата пред шалтерот
Пак без реквизити, 5-6 минути, за 7-9 години — но повеќе за 8-9, бидејќи помалите се засрамуваат навистина да го одиграат тоа. Вие сте службеничката, детето е самото себе. Го прашувате токму она што ќе го прашаат наскоро: "Како се викаш?", "Во кое училиште си?", "Во кое одделение си?", "Носиш ли стара карта?". Детето одговара на глас, но тивко. Потоа ги менувате улогите — тоа е зад шалтерот, вие сте човекот со документите, и намерно одговарате збунето: "Ами... не знам точно во кое одделение сум." Смеењето е дел од поентата. Успеало е ако на вистинскиот шалтер каже барем една реченица сам, без вие да го претекнете.
Токму тоа претекнување е најчестата грешка на родителите и заслужува посебен ред.
Честата грешка: да одговорите наместо детето
Стигнувате до шалтерот, службеничката го погледнува детето и прашува: "Како се викаш?" Пауза од две секунди. Вие се вклучувате и го кажувате името. Логично е — има ред, луѓето чекаат, две секунди тишина изгледаат долго. Но детето штотуку научило дека кога ќе го прашаат нешто на јавно место, некој друг ќе одговори наместо него. Следниот пат ќе чека уште подолго, бидејќи знае дека не мора да се напрега.
Подобар начин е да бројите наум до пет. Ако до пет не проговорило, не го кажувате одговорот, туку го потпомагате почетокот: "Кажи го твоето име." Разликата навидум е мала, но детето само ја завршува реченицата и излегува од шалтерот со чувство дека се снашло. Уште едно уточнување: пробата од игра втора има смисла само ако потоа навистина му ја дадете зборот. Инаку било само претстава.
Уште четири нешта што можат да се прават на лице место
- Одбројување наназад од бројот на таблото до вашиот — колку луѓе се пред вас, а потоа со секој нов број детето сметa одново. Сметање што има смисла, бидејќи има одговор во реалниот свет.
- "Која буква недостасува" — читате табличка од ѕидот, но испуштате една буква од некој збор. Детето погодува која е.
- Тивка игра со прсти: покажувате број со прстите на едната рака, детето треба да го покаже со двете раце бројот што недостасува до десет.
- Планирање на патот: "Со новата карта, кој е првиот автобус со кој ќе се качиш? А ако тој не дојде?" Втората половина на прашањето е поважна.
И нешто што често се заборава: понесете вода. Октомвриските фоаја се затворени, парното веќе работи, а децата се жалат на жед токму кога не можете да излезете од редот. Мало шише во ранката ви заштедува половина од нервите.
Што останува по редот
На излез вреди да кажете една реченица, не десет. Нешто конкретно: "Ти сам го кажа своето име, јас само стоев до тебе." Општото "браво, беше многу добар" не носи информација — детето не знае што точно било добро и не може да го повтори.
Ако детето излезе од тоа фоаје со мислата "јас разговарав со човекот зад шалтерот", тие триесет минути биле покорисни од триесет минути игра на телефон.
А самата карта — покажете му ја в рака, пред да ја прибере. Нека си го види името на неа. Тоа е првиот документ што е негов.