Puset Kıskançlığı: Bebeği Parkta Gezdirirken 4-6 Yaş Grubu İçin Oyunlar
Büyük çocuk pusetin tutamağına asılıyor, onu itiyor, sinirleniyor ve tek başına yürümek istemiyor. İşte bu tutunmanın ardında yatan neden ve eylül gezintisini rakip yerine müttefike dönüştüren üç somut oyun.
Kapıdan çıkıyorsunuz, bebek uyumuş, sonbahar güneşi tam kıvamında. Tam o sırada büyük çocuk tutamağa iki elle asılıyor. Yürümüyor, sürükleniyor. İtmek istiyor. İtince de puseti kaldırıma doğru çeviriyor. "Bırak" dediğinizde ezbere bildiğiniz o ağlama krizi başlıyor. Yarım saat sonra sinirlerin gerildiği, gezintinin herkes için her şey olup da dinlence olmadığı bir hisle eve dönüyorsunuz.
Parktaki bankta oturan komşudan duyacağınız en yaygın tavsiye şudur: "Pusete dokunmasına izin verme, alışsın." Bu yanlış bir teşhis. Çocuk puseti istemiyor. Sizi istiyor — puset ise şu anda ellerinizi, gözlerinizi ve dikkatinizi elinde tutan şey. Arkadaki basamakta durduğu sürece sizden otuz santim uzaktadır. Bırakırsanız iki metre uzağa düşer. Dört yaşındaki bir çocuk için bu çok büyük bir mesafedir.
Bu yüzden işe yarayan strateji onu puseten ayırmak değil, pusette ona adı, sınırı ve sonu olan bir rol vermektir. Bu yazı 4-6 yaş arası çocuklar için — kuralı iki şartla anlayabilen, ona kadar sayabilen ve bir konuda "baş sorumlu" olmakta ısrar eden bir yaş grubu.
Neden özellikle eylül daha zor bir aydır
Okul yılı eylül ortasında başlar ve anaokulu değişir — yeni grup, yeni öğretmen, bazen masada yanına oturan yeni bir çocuk. Buna evdeki yeni bebeği de ekleyince büyük çocuğun hayatındaki her şeyin aynı anda altüst olduğu ortaya çıkıyor. Pusete tutunma çoğu zaman anaokuluna başlamasından sonraki ilk iki-üç hafta içinde en yoğun olur, sonrasında kendiliğinden azalır. Eğer sizin durumunuz da böyleyse bu kötü bir işaret değil — çocuk sadece yakınlığı bulabildiği yerden alıyor demektir.
Pratik sonucu şu: anaokulundan hemen sonraki gezinti yeni bir kural öğretmek için en kötü andır. Aç ve yorgun bir çocuk anlaşmalara uymaz. Mümkünse aşağıdaki oyunları önce cumartesi sabahı, sakin bir ortamda tanıtın, ancak sonra hafta içi gezintiye taşıyın.
Ona yasak değil, görev verin
"İtme" ile "sen benim yol göstericimsin" arasındaki fark çocuk için devasa, sizin için ise çabadan bağımsız, yani sıfırdır. İkinci durumda çocuk yine pusetin yanındadır, yine meşguldür, ama görevi nettir ve bebeği tehlikeye atmaz. İşte tam parkta kullandığımız iki oyun.
Pusetin Yol Göstericisi
Yola çıkmadan önce pusetin bir yol göstericisi olduğunu ve bugün onun bu görevde olduğunu açıklayın. Yol gösterici sizden yarım adım önde yürür ve önde ne olduğunu sesli söyler: "Dikkat, kaldırım var!", "Sağa dönüp kum havuzuna gidiyoruz", "Dur, köpek geçiyor." Siz de harfiyen itaat edersiniz — "dur" dediğinde, ortada hiçbir şey olmasa bile durursunuz. Tam olarak bu itaat, tutamağı çekerken aradığı güç hissini ona verir. Yola çıktıktan kısa süre sonra ikinci bir seviye ekleyin: yol gösterici sizin işaret ettiğiniz iki yoldan birini seçer. Çok az şey gerekir — sadece ayaklarınız ve rolün bir başlangıcı ve sonu olması için "yol göstericinin şapkası" olacak bir çocuk şapkası. Parktaki tur kadar sürer, yani 15-25 dakika. 4-6 yaş için uygundur. Çocuk tutamağa hiç dokunmadan en az beş komut verdiyse ve bir dahaki sefere kendisi yol gösterici olmak istediyse başarılı sayılır.
Çocuk yine de yolun ortasında tutamağa uzanırsa azarlamayın — onu role geri döndürün: "Yol gösterici önden yürür, oradan daha iyi görülür." Cümle kısa ve içinde "hayır" geçmiyor.
İkinci oyun: bebek uyurken, büyük çocuk sıkılırken
Sorunun yarısı can sıkıntısı. Bebek uyuyor, siz itiyorsunuz, çocuğun yapacak bir şeyi yok ve etraftaki tek ilginç şey puset. Ona pusetten daha ilginç bir şey verin — ama oturmayı gerektirmeyen, yürürken oynanan türden.
Sonbahar Renkleri Avı
Çıkmadan önce bir kâğıda keçeli kalemle dört renk lekesi çizin: sarı, kırmızı, kahverengi ve yeşil. Kâğıdı cebe sığacak şekilde dörde katlayın. Gezinti boyunca görev her renk için birer şey bulup getirmek — sarı yaprak, çalıdaki kırmızı bir meyve, kahverengi bir meşe palamudu, yeşil bir ot. Bunları pusetin sepetine değil kendi torbasına koysun, çünkü önemli olan onların kendisine ait olması. Bir şey getirdiğinde on saniye durup birlikte inceleyin — bu, tutamağı çekerek aradığı ilgiyi aldığı andır. Sadece bir kâğıt, dört keçeli kalem ve bir naylon torba yeterli; keçeli kalem yoksa cepte dört renkli düğme de olur. Oyun 20 dakika sürer ve 4-6 yaş arası çocuklar içindir. Çocuk pusetten en az beş metre gönüllü olarak uzaklaştıysa ve eve dönünce bulduklarını babasına ya da büyükanneye gösterdiyse başarılı sayılır.
Bu oyunun gizli bir bonusu daha var: bir dahaki sefere çocuk daha kapıdayken kendisi "renk kâğıdını alacak mıyız?" diye soruyor. Böylece bebekle gezinti onun için bir yükümlülük olmaktan çıkıp iyi bir şey anlamına gelmeye başlıyor.
Üçüncüsü, zor günler için
Sadece Sana Ait Üç Dakika
Anlaşma önceden yapılır ve daha evden çıkmadan sesli söylenir: "Parkta puset durup benim sadece senin olduğum üç dakika var." Telefona üç dakikalık zamanlayıcı kurun, puseti gölgede bir bankın yanında durdurun ve bu süre boyunca çocuğun seçtiği her şeyi yapın — onu döndürmek, basamak saymak, pusetin çevresinde iki metrelik kovalamaca. Zamanlayıcı çaldığında "bitti" deyip pazarlık etmeden devam edin. Zamanlayıcılı bir telefondan başka hiçbir şeye ihtiyacınız yok. Toplam süre üç dakika, 4-6 yaş için. Zil çaldıktan sonra çocuk ağlamadan yürüdüyse başarmışsınız demektir — bu genelde ilk seferde değil, üçüncü ya da dördüncü seferde gerçekleşir. Bu dakikaların yarın da olacağının öngörülebilirliği, yolun geri kalanındaki çekiştirmeyi durduran şeydir.
Sık yapılan hata: "Sen büyüksün, o minicik"
Neredeyse her ebeveynin en az bir kez söylediği bir cümle: "Hadi ama, sen artık büyüksün, o bebek, anlamıyor." Mantıklı geliyor. Ama çocuk için tek bir anlamı var — büyük olmak daha az şey almasının sebebi olduğu. Dört yaşında geri gidip bebek olmak mümkün olmadığından, çocuk bir sonraki en erişilebilir şeyi yapar: bebek gibi davranır. Taşınmak ister, biberon ister, pusete oturmak ister. Bunu tam da böyle cümlelerden sonra fark ediyorsanız bağlantıya bakın.
Diğer bir versiyon ise rüşvet: "Pusete dokunmazsan sana büfeden bir şey alırım." 1-2 €'ya yirmi dakikalık sessizlik ve yeni bir kural satın alıyorsunuz — pusetin yanında sessiz kalmanın para karşılığı olduğu kuralı. Bir hafta sonra fiyat yükselir, davranış geri döner. Bu döngüdeyseniz onu açıklamalarla değil, yer değiştirmeyle kesin: büfeye aynı gidiş kalsın ama sabrın ödülü değil, her seferinde olan gezintinin bir parçası olsun.
- Çocuğun önünde "kıskanıyorsun" demeyin — kelimeyi öğrenip bunu bir bahane olarak kullanmaya başlar.
- Onu sakinleştirmek için puseti tek başına itmesine izin vermeyin: bir kez izin verilince sonraki reddediş üç kat daha zor olur.
- Parktaki başka çocuklarla kıyaslamayın ("bak, şu kız nasıl da tek başına yürüyor") — bu, zaten yüklü olan durumu utançla ağırlaştırır.
- Gezintiyi ceza olarak iptal etmeyin. Bu, bebeği kaybın sebebi yapar ki tam da bundan kaçınmak istiyordunuz.
İki hafta sonra ne bekleyin
Tutunma bir anda kaybolmaz. Genellikle önce kısalır — çocuk tutamağa bir dakikalığına tutunur, sonra kendiliğinden bırakır. Sonra zamanda kayar: gezintinin başında tutunur, dönüşte önden koşar. Aradığınız yön budur. Bir ay düzenli gezintiden sonra hiçbir değişiklik yoksa ve çocuk pusetle her çıkışta ağlıyorsa, anaokulundaki öğretmenle konuşmaya değer — bazen yük bebekten değil, oradan geliyordur.
Çocuk bebekle savaşmıyor. Sizin yanınızdaki yer için mücadele ediyor — ve o yer, kimse kaybetmeden verilebilir.
Yarın cebinizde üç şeyle çıkıyorsunuz: yol göstericinin şapkası, katlanmış dört renkli kâğıt ve zamanlayıcı. Hepsi bu. Gerisi yolda olur.