Февруарските цртежи од училиште: како да изберете што ќе остане, а детето да не плаче
На крајот од полугодието ранецот се враќа полн со листови, тетратки и апликации. Еве како да ги средите заедно со дете на 7-10 години така што изборот ќе биде негов, а дома нема да се трупаат три кутии.
Ранецот се отвора и од него испаѓаат четириесет листови: два еднакви снешковци, тетратка со три испишани страници, апликација од вата што веќе се распаѓа, и еден цртеж на куќа за кој детето вели "овој е за баба". Вие погледнувате кон плакарот, каде што од септември стои истата купчина. И решавате да ја завршите работата додека детето е на игралиштето — така е побрзо и никој не плаче. Сè до моментот кога по една недела следи прашањето: "Мамо, каде е змејот со трите крила?"
Токму таму се крши работата. Не во фрлањето, туку во тајното фрлање. Дете на седум-осум години веќе памети што нацртало и кога; на девет-десет пак почнува да разликува "го направив набрзина" од "на ова работев три часа". Таа разлика е вашиот алат. Ако ја искористите, детето само ќе ја намали купчината — и тоа повеќе отколку што вие би се осмелиле.
Зошто "ќе го чуваме сè" е лоша идеја токму на оваа возраст
Кутија во која сè е подеднакво важно е кутија во која ништо не е важно. Детето никогаш не ја отвора — бидејќи да копаш низ сто листови не е задоволство, туку работа. Обратното исто така не функционира: кога родителот сам и молчешкум одлучува, детето учи дека неговите работи се ѓубре за возрасните. Меѓу овие две крајности постои трета: кутија со таван. Одредена големина, која не расте. Влегува ново — излегува старо. И избира тој што нацртал.
Обична кутија за чевли ја врши работата. Ако сакате нешто поцврсто, фасцикла со клипс или пластична кутија А3 чинат околу 3-6 € во книжарница. Поважно од кутијата е правилото: таа не се менува со поголема.
Прво сортирање: играта "Музеј, пошта, кошче"
Музеј, пошта, кошче
Ви требаат само три места на подот — еден стол, една маса и празна ќеса — плус целата купчина листови од ранецот. Играта трае околу 25 минути и е за деца од 7 до 10 години. Ги објаснувате трите места вака: на столот оди "музејот" — тука стојат работите што детето би ги покажало на непознат гостин; на масата е "поштата" — работи што ќе ѝ ги подариме на баба, на тетка, на соседката, односно ја напуштаат куќата, но не одат во кошчето; во ќесата оди сè останато. Вие само им ги подавате листовите еден по еден и молчите. Ако детето се двоуми повеќе од пет секунди, листот оди во посебна купчинка "потоа". На крајот бројте: колку во музејот, колку во поштата, колку во ќесата. Задачата е музејот да биде најмалата купчина. Ако не е — минувате уште еден круг само низ музејот. Се смета за успех кога детето само ставило најмалку пет листа во ќесата и може да објасни за барем еден од нив зошто: "овој е за фрлање, го направив за две минути".
Оваа игра функционира затоа што не прашува "смееме ли да го фрлиме". Прашува нешто сосема друго — "за кого е ова". За детето подарувањето не е загуба. Прабабата, која добива цртеж по пошта или во посета, е многу подобра адреса од плакарот.
Втор чекор: сликаме за да пуштиме
Фотоалбум на полугодието
Ви требаат телефон со камера, слободен под до прозорец и лист хартија за налепница. Одвојте 20 минути, најдобро во сабота наутро. Возраста е 8-10 години — тука детето веќе може само да слика. Работите вака: расфрлате на подот обемните и распаѓачки работи — апликациите од тестенини, гирландите, кутијата од рециклирани материјали. Детето седнува, го држи предметот в раце и вие го сликате заедно со него. Потоа тоа диктира, а вие пишувате на налепницата една реченица: "февруари, ја направив кошничката со Дарија од нашето одделение". Сликате и ја налепницата. На крајот ги гледате сите слики по ред на екранот — тоа е албумот на полугодието. Успех е кога по прегледот детето само ќе каже за најмалку два предмета дека веќе можат да си одат, бидејќи "остануваат на сликата".
Едно предупредување: сликата функционира само ако навистина ја гледате потоа. Папка во телефонот што никој не ја отвора е истата кутија, само невидлива. Затоа гледањето е дел од играта, не подоцнежна добра идеја.
Што влегува во кутијата, а што не
- Влегува: првата страница од тетратката по пишување на почетокот на полугодието и последната — така се гледа како се променил ракописот.
- Влегува: еден цртеж на месец, избран од детето, не од вас.
- Влегува: сè со датум или име на соученик на него — тоа по неколку години е спомен за одделението, не за цртањето.
- Не влегува: шаблон од сликовница за боење што детето само го обоило по контурата.
- Не влегува: копија. Ако има три речиси еднакви риби, останува една.
- Не влегува: скинато, намокрено или залепено за друг лист.
Честа грешка: разубавување во недела навечер
Родителите се фаќаат за купчината токму кога конечно се слободни — во недела по вечера, пред понеделник. Тогаш детето е уморно, а уморно дете на осум години вели "го чувам сè" за буквално секој лист, вклучително и за празниот. Не затоа што го сака, туку затоа што нема сила да избира. Изборот е работа за мозокот, а тој завршува порано од денот.
Другата верзија на истата грешка е разубавување пред гости или пред брат и сестра. Штом има публика, детето игра улога — или се прави големо и фрла премногу за да биде пофалено, или се фаќа за листовите за да не му ги земе помалиот. Сортирањето правете го наутро, само вие двајца, со јасен крај: "додека не заврши купчината", а не "додека не се справиме".
Прашајте не "смееме ли да го фрлиме", туку "кое од овие две би го ставил во рамка". На второто дете умее да одговори.
Ако сепак се вознемири
Се случува — најчесто поради конкретен лист што однадвор изгледа како шкработина. Не објаснувајте зошто не е важен. Прашајте што се случувало додека го цртало. Обично одговорот е нешто како "ова го цртавме кога Мартин ја скрши раката" и тогаш станува јасно дека листот не чува цртеж, туку ден. Таков лист останува. Кутијата има место токму за десетина такви.
И уште нешто што заштедува половина солзи: не ја фрлајте ќесата пред детето. Оставете ја крај вратата до следниот ден. Ако наутро извади од неа два листа — добро, ги зема. Почесто воопшто не се сеќава на ќесата.
Што останува на крајот
По двете игри во кутијата ќе има меѓу десет и дваесет листови за полугодието, во телефонот — албум од петнаесетина слики, а кај баба — три нови цртежи на фрижидерот. Купчината на плакарот исчезнува. А во јуни, кога ранецот повторно ќе се врати полн, детето веќе знае како функционира ова и вие нема да сортирате сами.