Ластик, тебешир и јаже: како да се потсетиме на правилата на играта меѓу блоковите
Родителот се сеќава како се играше на ластик, но не се сеќава точно каде се стапнува. Еве како да ја претворите таа празнина во предност и децата од 7 до 10 години сами да ги напишат правилата.
Мај е, часот е шест и пол навечер, асфалтот сè уште е топол под чевлите. Три деца стојат со затегнат ластик меѓу два стола и гледаат нагоре кон балконот. „Мамо, ти како играеше?“ Мајката слегува, го фаќа ластикот, прави два чекора — и застанува. Се сеќава на ритамот, се сеќава на песничката, се сеќава дури и на мирисот на тоа лето. Не се сеќава на кој скок се менува нивото.
Токму тука повеќето родители се извинуваат и се враќаат дома. Штета, бидејќи ова е најинтересниот дел од вечерта.
Зошто „не се сеќавам на правилата“ е подобар почеток од „еве како се игра“
Кога возрасниот ги диктира правилата, децата само ги извршуваат. Кога возрасниот ќе каже „се сеќавам донде, оттука натаму вие одлучувате“, децата почнуваат да преговараат. А преговорот е самата игра — децата на возраст од 7 до 10 години токму навлегуваат во возраста кога расправијата „ова не е фер“ може да се реши со зборови, а не со напуштање на игралиштето.
Има и практична страна. Играта на ластик и на школка имаат десетици локални варијанти. Во едно маало скокаат со здружени нозе, во соседното — раширени. Нема која верзија е „вистинската“. Затоа единственото правило што мора да се почитува е следново: правилата се договараат пред првиот скок и не се менуваат на средина.
„Јас се сеќавам донде. Оттука натаму вие смислувате — но тоа го кажувате гласно, пред да почнеме.“
Трите игри и што навистина ви треба
- Ластик — околу 3 метри кроечки ластик, врзан во круг. Ако немате, две скинати штрумфпантолони врзани една за друга ја вршат истата работа. Ново парче чини околу 2 €.
- Тебешир — дебелите шарени стапчиња за асфалт се поиздржливи од училишниот тебешир и не се кршат на првата цртичка. Кутија со осум бои: 3-4 €.
- Јаже — 2,5 до 3 метри меко јаже за двајца што вртат и еден што скока. Тврдото најлонско јаже штипе по листовите и децата запираат по третиот скок.
- Кофиче вода — не за миење, туку за бришење погрешно нацртана школка. Заштедува доста караници.
И една ситница што сè менува: изберете каде завршува игралиштето. Аголот на трафостаницата, третото дрво, рабникот. Без граница децата се распрснуваат кон паркингот и вечерта завршува со викање.
Ги запишуваме правилата на ластикот со тебешир
За оваа игра ви требаат само ластикот, тебеширот и малку асфалт до влезот. Одвојте околу 25 минути. Погодна е за деца од 7 до 10 години, при што помалите од групата пишуваат само бројки, а поголемите — зборови. Почнете вака: двајца го држат ластикот на глуждовите, третиот скока еднаш и сите гледаат. Потоа заедно одлучувате како се вика тоа ниво — „глужд“, „едно“, што ќе им текне — и го запишувате на асфалтот во список одозгора надолу: глужд, лист, колено, бедро, половина. До секое ниво додајте како се скока. На пример: „на лист — скокаш внатре, потоа надвор, стапнуваш на двата ластика.“ Ако некој каже „а кај нас се игра поинаку“, ги запишувате двете варијанти една под друга и гласате со кревање рака. Родителот пишува само она за што е сигурен; останатото го диктираат децата. Задачата е завршена кога на асфалтот има пет реда, сите скокале барем по едно ниво без расправија и некој успеал да му го објасни правилото на новодојдено дете, без возрасниот да се меша.
Школка со домашни броеви
Ви требаат тебешир, рамно камче или капаче и правоаголник асфалт од околу метар и пол на половина метар. Играта трае 20-30 минути и е најпогодна за деца од 7 до 9 години. Нацртајте ја класичната школка со осум квадрати, но наместо бројки ставете ги броевите на влезовите и катовите од зградата — или деновите од неделата. Го фрлате капачето, скокате до него, го земате во движење и се враќате. Досега познато. Новото е следново: секој играч додава по едно свое правило пред да почне рундата, и тоа важи за сите. „Квадратот број 4 се прескокнува на една нога.“ „Кој ќе стапне на цртата, брои до пет на глас и продолжува.“ Правилата се пишуваат покрај школката, за да не се расправа што било кажано. Успеавте ако по три рунди на асфалтот има барем три дополнителни правила, секое смислено од различно дете и никој не сакал да смени правило среде својот потег.
Јажето: најпростото, кое најчесто пропаѓа
Родителите обично најдобро се сеќаваат на јажето, а децата најбрзо се откажуваат од него. Причината е една: двајцата што вртат се менуваат премногу ретко. Дете кое врти четврт час додека другите скокаат, си заминува. Направете го правилото едноставно — по десет скока, оној што врти влегува да скока, а оној што скока излегува да врти. Никој не стои настрана повеќе од две минути.
Ако сте само двајца, врзете еден крај за ограда или за гранка од ниско дрво. Работи речиси исто толку добро колку четири раце.
Најчестата грешка: родителот се обидува да се сети на сè
Сцената се повторува секое лето. Возрасниот стои со телефонот, бара „како се игра ластик правила“, чита од екранот и се обидува да ја обнови верзијата од 1994-та. Децата чекаат. Поминуваат шест-седум минути. Едното седнува на рабникот, другото отвора чипс, третото прашува може ли да гледа нешто на телефонот. Играта завршува пред да почне.
Не функционира од две причини. Прво, додека вие читате, децата немаат што да прават — а на оваа возраст пауза од пет минути е доволна за групата да се распадне. Второ, дури и да ги најдете „точните“ правила, тие нема да се совпаднат со она што вие го паметите, и ќе се расправате со сопственото сеќавање пред четири деца.
Другата верзија на истата грешка звучи великодушно: „Играјте како сакате.“ Без никаква рамка децата се расправаат три минути, потоа се делат на две групи и играат одделно. Разликата меѓу двете е една изговорена граница. Кажете што паметите — дури и да е само едно ниво — и оставете го остатокот на нив.
Како правилата да не исчезнат до следниот пат
- Сликајте ја нацртаната школка и списокот со нивоа, пред да врне дожд. Следниот ден децата сè обновуваат за две минути.
- Држете го ластикот и тебеширите во едно ќесе крај вратата. Ако мора да се бараат, вечерта се пропушта.
- Оставете едно дете да биде „чувар на правилата“ за денот — тоа одговара на прашањето „а како беше?“. Улогата се менува секој пат.
- Запишувајте ги новите правила со друга боја тебешир. Така се гледа кои се од порано, а кои се смислени денес.
По две-три вечери ќе забележите нешто. Никој повеќе не го прашува возрасниот како се игра. Се прашуваат меѓу себе — а тоа е моментот кога слободно можете да си одите дома.