Kayıt kuyruğunda 40 dakika: ayakta oynanan, elde bir şey olmadan oynanan oyunlar
Eylül ortasında gişe önündeki koridor dar, gürültülü ve masasız. İşte orada 5-7 yaş bir çocukla ne oynanabilir — sessizce, ayakta, malzemesiz ve telefonsuz.
Gişe önünde on dört kişi, bir sandalye ve düzen diye bir şey yok. Çocuğun çoktan çömelmiş, karo derzlerini inceliyor, arkandan biri kapıyı açıyor, kursun listesi üç dakikada bir isim ilerliyor. Telefon çantada ve bugün onu çıkarmak istemiyorsun.
Yaygın tavsiye "oyalayacak bir şey al" der. Ama masasız bir koridorda hiçbir şey açılmaz — kitapçık yere düşer, kalem bankın altına yuvarlanır, sen de elinde evrak dosyası tutarsın. Kuyrukta işe yarayan oyun ayakta, elde hiçbir şey olmadan, kısık sesle oynanmalı ve adın çağrıldığında tam ortasında durabilmeli.
Çocuk neden on dakikaya dayanır da kırk dakikaya dayanmaz
5-7 yaş çocuğu zamanı saatle değil, olaylarla ölçer. "Biraz daha" ona hiçbir şey ifade etmez — o bunu "asla" diye duyar. Bu yüzden herhangi bir oyuna başlamadan önce yaptığım ilk şey, gözle görülür bir ölçü vermektir: "Şu kırmızı çantalı kadını görüyor musun? O kapıdan girdiğinde önümüzde sadece üç kişi kalacak. O zamana kadar iki oyun oynayalım."
Fark çok büyük. Biçimsiz bekleyiş ağır gelir. Net bir sonu olan dört parçaya bölünmüş bekleyiş ise geçer. Kuyruk düzensiz ilerlediği için her oyun temiz bir şekilde kesilebilmeli — "bitireyim de" yok, çünkü gişe beklemez.
- Önünüzde kaç kişi olduğunu ve sıranın yaklaştığını nasıl anlayacağınızı sesli söyleyin.
- Oyunu başlamadan önce ilan edin: "Şu ikisi geçene kadar oynayalım."
- Sessizce oynayın — koridorda başka veliler varken yüksek ses herkesin sabrını tüketir.
- Ellerinizi serbest tutun: dosya koltuk altında, çanta omuzda.
- Çocuk oyunu reddederse ısrar etmeyin. Ona bir görev verin: "Kapının kaç kez açıldığını say."
Gişe oyunu: "Kim ne taşıyor"
Bu oyun ilk on dakikada en iyi işler, çünkü çocuğun gözlem yapacak sabrı henüz vardır. Fısıltıyla oynanır ve asla belirli bir kişiyi parmakla göstermez — bu kural çocuğa önceden söylenir.
Kim ne taşıyor
Koridor ve içindeki insanlardan başka hiçbir şeye ihtiyacın yok — sıfır malzeme, sıfır hazırlık. Yaklaşık 8-10 dakika sürer ve 5-7 yaş çocuklar içindir. Sen alçak sesle dersin: "Senden daha uzun, mavi bir şey arıyorum." Çocuk etrafa bakınır ve fısıltıyla cevap verir — sırt çantası, mont, gişenin üstündeki tabela. Sonra rolleri değiştirirsiniz, bilmeceyi o sorar. Tek kural: nesneleri tarif ederiz, insanları değil, ve parmakla göstermeyiz. Çocuk kendi başına en az üç bilmece uydurup sorabilirse ve en az bir kez "yok, aslında yeşilmiş" diye kendini düzeltirse oyun başarılı sayılır — bu, gerçekten baktığının, tahmin yürütmediğinin işaretidir.
İkinci yarı için oyun: "İki cümlelik hikâye"
Yirminci dakikadan sonra gözlem artık işe yaramaz olur. O noktada konuşma isteyen bir şeye geçiyorum, çünkü konuşmak enerjiyi bedenin kabul ettiği bir şekilde tüketir — çocuk ayakta durur ama ağzı çalışır.
İki cümlelik hikâye
Yine elde hiçbir şey olmadan, on dakika kadar sürer, 5-7 yaş çocuklar içindir. Bir cümleyle başlarsın: "Bir postacı, apartmanın önünde bir anahtar bulmuş." Çocuk kendi cümlesini ekler: "Anahtar, var olmayan bir kapıya aitmiş." Sonra yine sen. Kural şu: herkes tam olarak bir cümle söyler ve bu cümle diğerinin söylediğiyle başlamalıdır. Hikâyenin ortasında adınız çağrılırsa durur, dönüşte tamamlarsınız — bu da onu kuyruğa tam uygun kılan şey. Çocuk en az beş cümle eklerse ve bunlardan en az birini öncekiyle "çünkü" ya da "bu yüzden" ile bağlarsa oyun başarılı sayılır.
Hiçbir şey işe yaramadığında sessiz beden oyunları
Genelde otuzuncu dakika civarında bir an gelir ki çocuk kesinlikle kıpırdamak zorundadır. Onu zorla tutarsan sonraki on dakika şimdiye kadarki her şeyden kötü geçer. Bunun yerine yer kaplamayan bir hareket ver.
- "Beşe kadar heykel" — içinden beşe kadar sayarken hareketsiz durur, sonra iki saniye silkinebilir.
- Parmak oyunu: sırtının arkasında elle sayı gösterir, sen bakmadan kaç olduğunu bilirsin.
- Ağırlık aktarma — yirmiye kadar sayarken bir ayaktan diğerine geçer; şaşırtıcı derecede sakinleştirir.
- Mum üfleme nefesi: burnundan nefes alır, söndürmek istemediği bir mumu üflüyormuş gibi yavaşça verir. Üç kez tekrar.
En sık yapılan hata: "Az kalsın, sonra sana bir şey alırım"
Bu isteği anlıyorum. Gişenin önündesin, çocuk sızlanıyor, kahve makinesi ve çikolatalar iki metre ötede, 1-2 € sorunu on dakikalığına çözer. Ama yanlış sorunu çözer.
Birincisi, ödül hemen gelir ama bekleyiş devam eder — çocuk şekerini alır ve beş dakika sonra tam olarak bulunduğu yerde olur, sadece artık sabır rezervi kalmamıştır. İkincisi, bir sonraki sefer — eylülde bir sonraki sefer mutlaka olur: ikinci kurs kaydı, sağlık raporu, kitap alımı — çocuk artık bekleyişin satın alınabilir bir şey olduğunu bilir. Üçüncüsü: bu pazarlık, seni insan dolu bir koridorda beş yaşındaki biriyle pazarlık eden konuma sokar. Bu pazarlıktan kimse kazançlı çıkmaz.
Tersi işe yarar: ödül bekleyişten önce ilan edilir ve bekleyişin sonuna bağlanır, aradaki davranışa değil. "Buradan çıkınca parktan geçeceğiz, ben yüze kadar sayana dek sen salıncakta sallanacaksın." Bu bir söz, rüşvet değildir ve çocuk ne kadar dayanılmaz olursa olsun tutulur — yoksa bir dahaki sefere hiçbir anlamı kalmaz.
Çocuk beklemeyi, kendisine beklemesi söylenerek öğrenmez. Ona bekleyişin nerede bittiği gösterilerek öğrenir.
Yola çıkmadan önce cebine ne koymalı
Sırt çantası değil — cep. Açılmayı gerektiren her şey, masasız bir koridorda baştan kaybedilmiştir.
- Bir saç lastiği — iki elin parmakları arasında şekil oyunu için yeter.
- Çocuk küpeşteye dokunduktan sonra elini silmen için bir mendil.
- Bir şişe su — otuzuncu dakika civarındaki huysuzlukların yarısı susuzluktan kaynaklanır.
- Evrakları çantada değil ayrı bir dosyada tut, kucağında çocukla gişe önünde aramak zorunda kalmayasın.
Ve nadiren söylenen bir şey daha: gişede tam olarak ne olacağını çocuğuna anlat. "Bazı kağıtlar vereceğiz, hanım onlara bakacak, adını bir listeye yazacak ve antrenmanların ne zaman başlayacağını söyleyecek." Amacı bilen çocuk, hiçbir açıklama yapılmadan tanımadığı bir koridora sürüklenen çocuktan farklı bekler. Evden çıkarken bu kırk saniye alır ama sonradan yaşanacak didişmenin yarısını önler.
Her şey dağılırsa — ki bazen dağılır, özellikle çocuk öğle yemeği yememişse — yenilgi sayılmayan bir çıkış yolu var: dışarı çıkın, girişin önünde beş dakika durun, geri dönün. Kuyruktaki yeriniz arkanızdaki kişiye söyleyeceğiniz tek bir cümleyle korunur. Beş dakikalık temiz hava, yirmi dakikalık ikna çabasından daha fazla işe yarar.