Го чекаме редот за нокти и обувки: 6 игри што го држат детето на место
Почетокот на септември минува во редици — кај педикирот за ноктите, во продавницата за обувки. Еве што да правите во тие 10-15 минути, наместо да го подавате телефонот.
Трети сте на ред. Детето веќе слегло од столот двапати, прашало кога ќе си тргнеме четири пати и сега ги удира нозете во тактот на масата. Го вадите телефонот. По осум минути доаѓа вашиот ред, детето не сака да го остави, следува мрморење пред туѓи луѓе, а вие со едната рака ја подавате чевлата, а со другата го влечкате телефонот.
Проблемот не е во осумте минути. Проблемот е што играта започнува дури тогаш кога детето веќе е во режим на вртење. А во тој момент ниту една идеја не фаќа.
Зошто „дај да те разоноди“ речиси секогаш доцни
Меѓу 5 и 7 години детето веќе може да чека, ако знае две работи: колку ќе трае и што прави во меѓувреме. Ако недостасува едно од двете, телото само почнува да бара занимација — со нозете, со столот, со рафтот до себе.
Затоа договорот се прави пред вратата на продавницата, не внатре. Три реченици на тротоарот: „Влегуваме. Ќе чекаме приближно колку што трае една епизода од цртан филм. Додека чекаме, играме Ловец на бројки.“ Толку. Детето влегува со улога, не со празни раце.
Втората разлика: игрите за ред треба да се играат со она што е околу вас — рафтови, кутии, туѓи чевли, ценовници. Ако играта бара нешто од дома, ќе го заборавите токму на денот кога ви треба.
Ловец на бројки (за продавница за обувки)
Не ви треба ништо освен рафтовите наоколу и, по желба, прстите на детето за броење. Трае помеѓу 5 и 12 минути — колку што трае вообичаеното чекање — и е за деца од 5 до 7 години. Играта е едноставна: кажувате број до 10, а детето бара каде го гледа — на кутија, на етикета, на ѓон. Прво ниво: „Најди 3.“ Второ ниво: „Најди број што е поголем од 5.“ Трето, за седумгодишните: „Најди два броја што се разликуваат за еден.“ Броите заедно на глас. Ако детето нашло најмалку три броја без вие да му ги покажете, задачата е исполнета. Мал бонус, ако сте се договориле однапред: изберете на крајот нешто до 2 € од касата — но само ако сте го најавиле пред влегување, инаку играта се претвора во цеткање.
Игри што стануваат на стол, без станување
При сечење на ноктите има дополнителен услов — рацете се зафатени или наскоро ќе бидат. Значи играта мора да работи само со глас и очи.
Гледам нешто... (верзија со три знаци)
Материјали: нула. Време: 4-8 минути. Возраст: 5-7 години. Класичната игра, но со правило што ја спасува од здодевност — оној што смислува дава знаци во строг редослед: прво боја („нешто сино“), потоа големина („помало од чевла“), потоа приближна локација („близу до вратата“). Ако детето погоди по првиот знак, добива 3 поени, по вториот — 2, по третиот — 1. Играте наизменично: еднаш вие, еднаш детето. Успеавте ако сте одиграле најмалку четири круга, без детето да слезе од столот. Совет од практиката: избирајте предмети кои нема да исчезнат — не човек со црвена јакна кој ќе излезе по минута.
Уште четири, кога чекањето се одолжи
- Тивка азбука: кажувате буква, детето набројува сè наоколу што почнува со неа. На „м“ во продавница за обувки има маратонки, момиче, машина за картички. Застанувате на пет зборови и минувате на нова буква.
- Огледало со прсти: правите фигура со прстите на едната рака, детето ја повторува. Потоа детето смислува, а вие повторувате. Работи и на стол, и во ред, и е апсолутно бесшумна.
- Колку пара: детето брои колку пара обувки гледа од своето место, без да стане. Потоа проверувате заедно. Разликата меѓу двата броја е дел од забавата.
- Приказна со три збора: избирате три предмети наоколу и детето ги поврзува сите во една реченица. „Чорапот побегна во кутијата затоа што се исплаши од четката.“ Колку е поапсурдно, толку подобро.
Најчестата грешка: ветувањето „уште малку“
„Уште малку“ на петгодишно дете не значи ништо. Тоа нема начин да го измери, а вие го кажувате трипати по ред — еднаш на петтата, еднаш на десеттата и еднаш на петнаесеттата минута. Од третиот пат зборот губи вредност и детето воопшто престанува да ви верува за времето.
Друга работа што не функционира: телефонот како прв потег. Не затоа што е забранет, туку затоа што по него ништо друго не изгледа интересно — предлагате „Гледам нешто“ и добивате поглед што вели „сериозно ли?“. Чувајте го телефонот за минутите кога навистина нема друга опција, на пример кога вие сте на столот и рацете ви се зафатени.
И трето — не давајте му на детето да ја разгледува робата „за да се занимава“. По пет минути веќе избрало три пара, вие купувате нула, и тоа е скандалот што ќе го паметите од тој ден. Подобро дајте му улога што не завршува со купување: „Ти си човекот што брои.“
Договорот се прави пред вратата, не внатре. Внатре веќе е доцна — телото на детето веќе одлучило што ќе прави.
Како се мери времето кога детето не чита часовник
Користете мерки што детето веќе ги познава: една песна, една епизода, времето за миење заби. „Ќе чекаме двапати колку што ти трае миењето заби“ е разбирлива реченица за шестгодишно дете. „Десет минути“ — не сосема.
Ако имате телефон при рака, пуштете тајмер и оставете го видлив. Бројките што се намалуваат вршат работа дури и кај деца што сè уште не читаат големи броеви — гледаат дека нешто се движи.
И на крај: кажете однапред што следува по чекањето. Не награда, туку само редоследот на нештата. „Прво чевлите, потоа минуваме низ паркот.“ Детето што знае што доаѓа потоа чека помирно од детето што претпоставува дека по оваа продавница ќе има уште три.
Што да носите во џебот во текот на септември
- Ластиче за коса или врвка за чевли — служи за десетина фигури со прсти и за игра со конец меѓу двајца.
- Мало тесте карти или три-четири стикери — не заземаат простор, а вршат работа при подолго чекање.
- Готова реченица за влегување: „Влегуваме, чекаме колку една песна, играме Ловец на бројки.“ Ако ја повторите три-четири пати во текот на септември, детето почнува да ја очекува.
Првите денови на септември се полни со редови — чевли, ранец, лекарски потврди, шишање. Истото дете минува низ сите нив. Ако има две игри што ги знае напамет и една мерка за време што ја разбира, чекањето престанува да биде боиште и станува само здодевниот дел од денот. Што е сосема нормално.