Игри за планинарски преоди со дете на 6–8 години: што да правите кога по првиот час ќе рече „Уморен сум“
Кога дете на 6–8 години се пожали дека е уморно по првиот час од патеката до планинарскиот дом, најчесто не му недостига сила, туку начин да ја помине патот. Еве три игри што му даваат улога и сопствено темпо, и грешките што го прават искачувањето потешко.
Сабота е, крајот на септември, паркингот кај Попова Шапка. Првите четириесет минути седумгодишната Нија скока пред сите, собира шишарки и прашува кога ќе се покаже планинарскиот дом. Потоа, некаде по првиот час, застанува насред патеката и седнува на еден камен.
„Нозете не сакаат. Не можам повеќе. Зошто воопшто дојдовме?“
Ако ви е познато ова, тоа сè уште не е пропаст на целиот ден. Статијава е за деца од 6 до 8 години. На таа возраст тие веќе можат да одат со часови, но сè уште не умеат сами да ги распределат силите и да се справат со досадата.
Што всушност значи „уморен сум“ по првиот час
Вообичаениот совет е едноставен: одвлечете му ја вниманието на детето, дајте му нешто слатко и ветете му награда горе. Така, пак, водачи остануваат возрасните, а детето се претвора во товар што треба да се убедува. Кај шест-осумгодишните „уморен сум“ по првиот час многу често значи „ми е досадно“, „одите пребрзо“ или „не знам колку уште има“. Игрите помагаат не кога одвлекуваат внимание, туку кога му даваат на детето задача и збор за темпото.
Вистинската умор исто така се случува и разликата лесно се забележува. Ако по пет минути одмор и голтка вода детето пак потрча по некоја верверица, станувало е збор за досада. Ако се сопнува, хленчи без прекин и одбива сè, вклучително и играта, му треба вистински одмор или враќање надолу.
Што да ставите во ранецот за игрите
- Мало тефтерче и молив во џебот на детето, не во вашиот ранец.
- Платнена ќеса за „богатства“: паднати листови, шишарки, убави камчиња. Без печурки и без кинење растенија.
- Јаткасти плодови, суво овошје или бисквити, однапред поделени во мали кесички.
- Часовник или телефон, за да ги мерите кратките паузи.
Три игри што вршат работа на нагорнината
Трагач по маркацијата
Детето станува водич по маркацијата. По патеките на Шар Планина и во Пелистер ознаките обично се обоена лента меѓу две бели, нацртани на дрвја, камења и колци. Детето оди пред вас, но така што да го гледате, и треба да ја забележи следната ознака пред да стигне до неа и да го извика бојата. За секоја пронајдена ознака цртa цртичка во тефтерчето, па ви требаат само тефтерче и молив. Играјте 20–30 минути, потоа сменете ја играта пред да здосади. Соодветна е за деца на 6–8 години, а шестгодишните може да броат наглас наместо да пишуваат. На разгранувањата детето кажува накаде продолжува патеката, но вие проверувате. Успех е кога детето ќе забележи барем три ознаки по ред без потсетување и само ќе ја погоди насоката на барем едно разгранување.
Сто чекори
Нагорнината најмногу тежи кога темпото го одредува возрасен. Тука го одредува детето. Тоа ги брои своите чекори наглас до сто, а на постремно до педесет. Потоа сите застануваат десет секунди и детето избира што ќе правите: три длабоки вдишувања, поглед назад кон градот долу или замрзнување како статуи. Потоа почнува нов дел. Не ви треба ништо, но може да ставите пет-шест камчиња во левиот џеб на детето и по секој дел тоа да префрла по едно во десниот. Играта трае 15–25 минути и е за деца на 6–8 години. Ако детето сè уште се збунува по триесет, броете заедно на десет. Успех е кога детето барем двапати само ќе предложи: „Ајде уште сто!“
Есенска палета до планинарскиот дом
Пред тргнување запишете во тефтерчето шест бои една под друга: црвена, жолта, портокалова, кафеава, зелена и сива. По патот детето бара по нешто за секоја боја. Паднат лист или шишарка може да влезат во ќесата. Нешто што не се бере, како плод од шипинка на грмушката или црвената лента на маркацијата, се обележува со квачка. Ви требаат тефтерче, молив и ќеса. Играта се води паралелно со одењето 30–40 минути и е најсоодветна за шест-седумгодишни, а осумгодишните може да бараат по два предмета за боја. Успех е кога сите шест бои се обележани пред планинарскиот дом и детето му раскажува на некого таму каде ја нашло црвената.
Грешките што го прават следниот час потежок
Првата е „веднаш стигнуваме“ кога остана уште еден час. Детето можеби не го чувствува времето точно, но многу добро памети дека било излажано. По второто „веднаш“ ниту едно ваше ветување повеќе нема тежина. Многу подобро работи ориентир што детето ќе го види со свои очи: „Кога ќе стигнеме до чешмата, ќе ти кажам колку уште има.“
Втората е чоколадо на секој свиок. Првите два пати помага, потоа детето застанува и чека следното парче. Да, детето треба да јаде по патот, но во договорено време, а не како плаќање за чекори.
Третата е долгата пауза на студен камен. Кон крајот на септември дваесет минути седење во сенка го прават тргнувањето потешко од самото искачување. Неколку кратки паузи од по две-три минути вршат повеќе работа.
Четвртата е родителот што чекори напред и повторува „ајде, ајде“. Детето го гледа вашиот грб и сè повеќе заостанува. Пуштете го напред, таму каде патеката дозволува.
Шар Планина или Пелистер: која игра каде да ја изберете
На Шар Планина патеките често се каменести и отворени, а маркацијата се гледа од далеку, затоа „Трагач“ поминува одлично. На Пелистер патот до планинарскиот дом често долго минува низ шума и е поблаг, па „Есенска палета“ пасува подобро. Ако, пак, се спушти магла, што кај Шар Планина не е реткост, прекинете ја играта со водич напред и одете сите заедно.
Договорете уште во колата со што ќе заврши денот. На пример, во планинарскиот дом детето само ќе си нарача чај и ќе плати со 2–3 €, што ги носи во сопствениот џеб. Тоа не е поткуп по патот, туку завршница што детето однапред ја знае и со нетрпение ја очекува.