Изгубените коцки и пазлата без три парчиња: игри за октомвриска вечер со деца на 6–8 години
Деловите од коцки за градење, најдени под каучот, и пазлата со недостасувачки парчиња не се за фрлање. Отсуството на парчиња може да стане правило во нова игра. Еве три игри за една дождлива вечер дома, со јасна мерка кога детето успеало.
Вторник навечер. Врне од пет часот, а правосмукалката тропа под каучот. Бркате со раката и извадувате шака работи: две црвени коцки, тркалце, човече без капа и три парчиња од пазла. Никој веќе не се сеќава дали пазлата беше со жирафи или со воз. Првото што ви паѓа на памет е да ги фрлите во кантата или да ги ставите во кутијата „за некој ден“. Пред да го направите тоа, повикајте го детето.
Текстот е за деца на 6, 7 и 8 години. На оваа возраст тие веќе бројат спокојно до сто, читаат кратки зборови и сакаат да се расправаат за правилата. Во исто време сè уште можат да играат цел час со капакот од кутија за чевли.
Зошто нецелосната играчка не е расипана играчка
Често се советува вака: ако на пазлата недостасуваат парчиња, фрлете ја, бидејќи само ќе го налути детето. Расфрланите делови пак треба да се сортираат и да се вратат по кутиите. Советот е точен само наполовина. Пазла која се составува според сликата на капакот навистина губи смисла без сите свои парчиња. Но штом престанеме да ја гледаме како недовршена задача, отсуството станува правило. Кога нема сина коцка, детето треба да одлучи со што ќе ја замени. Кога во пазлата има дупка, треба да измисли што било таму. Тоа е потешко од составувањето според готов образец и затоа е поинтересно.
„Нема сино, ама жолтото ќе биде прозорец во кој свети ламба.“
Токму таква реченица чекате да ја чуете вечерва.
Што да направите во првите пет минути
- Истурете ги сите наоди во плех за печење или во капак од кутија, за да не се тркалаат по подот.
- Нека детето ги брои на купчиња по пет. Шестгодишните можат да бројат на глас, а осумгодишните да го запишат бројот.
- Прегледајте заедно за скршени и остри парчиња и веднаш отстранете ги.
- Одвојте ги парчињата од пазлата од оние од коцките за градење, бидејќи за нив има посебна игра.
- Ако дома има дете под три години, играјте само на масата, а на крајот избројте ги деловите уште еднаш.
Три игри со она што го најдовте
Музеј на изгубените работи
Ви требаат само наодите, капак од кутија за чевли што ќе биде салата, лист хартија, молив и ножички. Играта трае 20–30 минути и е соодветна за деца на 6–8 години. Детето ги подредува наодите во капакот како експонати. За секој исекува мало етикетче и пишува на него име и место на откривање, на пример „Тркалото бегалец, најдено до папучата“. Шестгодишните можат да го нацртаат етикетот наместо да го пишуваат. Потоа детето ве разведува низ музејот, а вие сте посетителот кој поставува прашања: „Зошто ова човече нема капа?“. Сметаме дека успеало ако музејот има најмалку пет експонати со етикети и детето раскаже нешто за секој, без да го потсетувате.
Пазла со дупки
Ви треба нецелосна пазла со до 100 парчиња, картон од кутија од житарки, флумастери и ножички. Предвидете 30–40 минути. Играта е попогодна за деца на 7–8 години, бидејќи сечењето по контурата е прецизна работа. Прво наредете колку што може. Детето седнува пред дупките и одговара на прашањето што недостасува таму. Задачата не е да ја погоди оригиналната слика. Треба да измисли нешто што ги продолжува линиите околу дупката. Ако странично има облак, а под него покрив, одговорот може да биде „тука поминал балон“. Потоа детето го става картонот под пазлата, ја обиколува дупката со молив, го исекува парчето и го црта. Сметаме дека успеало ако барем едно парче од картон влегува во дупката и цртежот на него ја продолжува барем една линија или боја од соседните парчиња.
Градење по ждрепка
Ви требаат 30–50 случајни делови од коцки за градење, пет-шест ливчиња, чинијка од која ќе се влече, и штоперица. Едно коло трае 15–20 минути, а играта е за деца на 6–8 години. Пред почетокот напишете задачи на ливчињата: „мост од 12 делови“, „кула само од две бои“, „кола во која ќе се вози човечето без капа“, „нешто што стои на едно тркалце“. За шестгодишните нацртајте ги задачите наместо да ги пишувате. Детето влече ливче, го пушта штоперицата и гради. На крајот доаѓа испитот: мостот треба да издржи една лажичка за чај, а кулата да стои десет секунди додека вие броите на глас. Сметаме дека успеало ако конструкцијата одговара на условот и го помине испитот. Ако не го помине, детето има право на уште три минути за поправки.
Грешки што ја расипуваат играта уште на почетокот
Првата грешка е да завршите вие наместо детето. Кога ќе видите дека кулата се лула, раката сама ви посегнува да ја потпре. Во тој момент задачата веќе е ваша. Подобро прашајте: „Што може да стои одоздола за да не паѓа?“.
Втората грешка е да ги истурите сите кутии на подот и да кажете „гради каквото сакаш“. Звучи великодушно, но пред триста делови без никаква задача многу деца на оваа возраст наредуваат малку и брзо се откажуваат. Затоа играта со ждрепка функционира: условието го стеснува изборот и детето знае од каде да почне.
Третата грешка е да го скриете расчистувањето во играта: „Ајде да играме кој ќе ги нареди кутиите побрзо“. Седумгодишното дете го сфаќа трикот по една минута и вечерта тргнува лошо. Ако сакате ред, кажете го тоа директно и одвојте го од играта.
Четвртата грешка е да се мачите со пазла на која недостасува повеќе од половината. Таму нема што да дополнувате. Искористете ги парчињата како мозаик: детето ги лепи врз картон и прави рамка за цртеж.
Каде да одат парчињата по вечерта
Ставете едно тегла на полицата и наречете го како што ќе одлучи детето. Кај нас се вика „кутијата на изгубените“. Секое следно парче, најдено под каучот, во џебот на јакната или во колата, оди таму. Кога во теглата ќе се соберат дваесет работи, имате готов материјал за нова вечер. Музејот веќе ќе има нова сала, а ждрепката нови задачи.
Училиштето почна пред месец и вечерите стануваат сè покуси. Тегла, плех и малку картон се доволни за да ги пополните.