Компири, кромид и една пластична кеса: игри за детето додека купувате зимница
Септемвриската пазарница е бучна и детето брзо се здодева. Еве како една кеса компири и кромид се претвора во неколку игри што навистина функционираат на тезгата, а потоа и во кујната.
Девет и пол наутро, саботната пазарница мириса на џанки и печен кикирики, а ти стоиш пред тезга со вреќи компири и се обидуваш да процениш кои се посуви. Во тој момент детето те влече за ракавот по трет пат. Познатиот одговор е „Само уште малку, почекај.“ И не функционира — никогаш не функционирал.
Функционира нешто друго: кесата. Дај му ја. Не празната, за да ја врти — полната, тешката, онаа со компирите и кромидот внатре. Оттаму натаму скоро сè може да стане игра, притоа без да носиш ништо дополнително од дома.
Зошто „занимациите“ на пазарница обично пропаѓаат
Родителите често се подготвуваат однапред — телефон со игра, кеса бисквити, список со гатанки. Сето тоа е нешто што детето го прави НАМЕСТО пазарувањето. Тоа го чувствува веднаш. На осумгодишно дете не му промашува дека му даваат забава за да не пречи, и токму затоа интересот му трае околу четири минути.
Спротивното важи за вистинската задача. Кога детето ја држи кесата, ги брои компирите и му вели на продавачот „Уште два, ве молам“, тоа не игра улога — тоа врши дел од работата. Разликата се гледа во држењето на телото: детето со телефон е свиено, детето со кеса стои исправено и гледа во тезгата.
За која возраст зборуваме тука
Сè подолу е мерено за деца меѓу 6 и 8 години — оние што веќе бројат сигурно до дваесет, можат да носат околу два килограми на кратки растојанија и разбираат „потешко“ и „полесно“ без да им објаснуваш. За помали од шест кесата паѓа, а за поголеми од осум игрите со броење се премногу лесни; на нив дај им директно да го сметаат кусурот.
Кој компир е шампион
Малку откако ќе ја наполните кесата, застанете настрана од тезгите. Ви требаат само кесата со компирите и една слободна рака. Детето ги вади компирите еден по еден и ги реди на земја или на клупа од најмалиот кон најголемиот — тоа е целата игра, но е потешко отколку што звучи, бидејќи два соседни компири често изгледаат исто и мора да ги измери во двете раце. Трае меѓу 6 и 10 минути, погодно за 6-8 години. Успеало е кога ќе подреди најмалку осум компири во правилен редослед и може да ти покаже кои два биле најтешки за споредување. Ако помеша два соседни — не се смета за грешка, токму тоа е интересно.
Оваа игра има споредно дејство: детето почнува внимателно да ги допира зеленчуците. Компир што паднал трипати на калдрма, до зима поцрнува — а тоа тоа го учи од сопствената кеса, не од морализирање.
Како да го вклучиш во самото купување, без да ја забавуваш редицата
Тука родителите најмногу се грижат, и со право — зад тебе чекаат луѓе. Затоа задачата на детето мора да е кратка и одредена однапред, додека одите кон тезгата.
- Дај му една конкретна реченица што ќе ја каже: „Три килограми компири, ве молам.“ Извежбајте ја еднаш по пат.
- Нека ја држи кесата отворена додека продавачот сипа — тоа му дава физичка улога и е побрзо за сите.
- Дај му монета од 1 или 2 евра за кромидот и остави само тој/таа да го плати тој единствен производ.
- Задача по тезгата: да провери дали во кесата има глава кромид со лупена или влажна лушпа, и да ја издвои настрана.
Последната точка не е измислена работа. Влажниот кромид навистина ги расипува другите во вреќата до зима, така што детето прави нешто што инаку би го правел ти.
Кесата-вага
Играта е за дома, истиот ден, додека растоварувате. Ви требаат двете пластични кеси од пазарница, компирите, кромидот и кујнска вага, ако имате. Детето става компири во едната кеса, а кромид во другата, и се обидува да ги израмни по тежина само со рацете, без да брои. Потоа проверувате на вагата. Играјте три рунди, секој пат со различна претпоставка, околу 15 минути вкупно, за 6-8 години. Успеало е кога при третиот обид разликата меѓу двете кеси е под 200 грама. Ако немате вага, споредувајте „на око“ со закачување на рачките на две еднакви кујнски прачки или на потпирачите на два стола.
„Овој е потежок, ама е помал. Како е тоа можно?“ — прашање што скоро секое дете го поставува во вториот рунд. Одговорот е едноставен: компирот е збиен и полн со вода, кромидот е на лушпи и внатре има воздух.
Најчестата грешка: сè да се претвори во испит
По првите две успешни игри доаѓа искушението да додадеш прашања. „А колку е 3 по 4? А ако купиме уште два килограми, колку станува?“ Пазарницата се претвора во контролна и детето замолчува. Го гледаш тоа по тоа што одговорите стануваат едносложни, а потоа тоа прашува кога тргнувате.
Причината е конкретна: играта со кесата функционира затоа што има видлив резултат — редицата компири, израмнетите кеси, платениот кромид. Усното прашање нема резултат, има само оценка. Затоа, ако сакаш да вклучиш сметање, дај му го како задача со предмет: „Раздели ги компирите на две купчиња — оние за печење и ситните за супа“, а не како прашање без ништо в раце.
Втора, потивка грешка е да се поправа редоследот. Ако детето стави среден компир пред мал, почекај. Во девет од десет случаи само ќе го забележи по триесетина секунди и ќе го премести — а ако не го забележи, светот нема да се урне поради еден компир.
Што остана по пазарницата
Навечер, кога вреќата е во оставата, прашај го едно нешто: „Кој кромид го издвоивме настрана и зошто?“ Ако се сеќава, значи задачата била вистинска. Следната сабота веќе не прашуваш дали сака да дојде — тоа ја држи кесата пред да си ги обул чевлите.
И бидејќи септември е и месецот кога почнува училиштето: ова броење, редење и споредување по тежина се случува токму во неделите кога во прво и второ одделение се работи со низи и споредби. Не затоа што пазарницата го заменува учебникот, туку затоа што дете што држело осум компири в раце побрзо разбира што значи „подреди од најмалото кон најголемото“.