Patates, soğan ve bir file poşet: alışveriş sırasında çocukla oynanacak oyunlar
Eylül pazarı gürültülüdür ve çocuk çabucak sıkılır. Bir file patates ve soğanın, tezgahın başında ve sonra mutfakta gerçekten işe yarayan birkaç oyuna nasıl dönüştüğünü anlatıyoruz.
Cumartesi sabahı saat dokuz buçuk, pazar erik ve közlenmiş fıstık kokuyor, sen bir patates çuvalının önünde durmuş hangilerinin daha kuru olduğunu anlamaya çalışıyorsun. Tam o sırada çocuk kolunu üçüncü kez çekiştiriyor. Bildiğimiz cevap hazır: 'Bir dakika daha bekle.' Ve işe yaramıyor — hiç yaramadı zaten.
İşe yarayan şey başka: poşet. Ona ver. Boş olanı değil, çevirip oynasın diye değil — dolu, ağır olanı, içinde patates ve soğan olanı. O andan itibaren neredeyse her şey oyuna dönüşebilir, üstelik evden fazladan hiçbir şey getirmene gerek kalmadan.
Pazardaki 'oyalama' taktikleri neden genelde tutmaz
Ebeveynler genelde önceden hazırlık yapar — oyun yüklü bir telefon, bir paket bisküvi, bir bilmece listesi. Bunların hepsi çocuğun alışveriş YERİNE yaptığı şeylerdir. Çocuk bunu anında hisseder. Sekiz yaşındaki bir çocuğun gözünden kaçmaz: kendisine, ortalıkta engel olmasın diye bir oyalanma verildiğini anlar ve tam da bu yüzden ilgisi ancak dört dakika sürer. Oysa alışveriş sırasında çocukla oynanacak oyunlar, tam da işin içinden çıktığında tutar.
Gerçek bir görev söz konusu olduğundaysa tam tersi geçerlidir. Çocuk poşeti tutup patatesleri sayarken ve satıcıya 'İki tane daha, lütfen' derken bir rol oynamaz — işin bir parçasını gerçekten yapar. Fark, duruşunda bile görülür: telefonlu çocuk içine kapanıktır, poşetli çocuk dimdik durup tezgaha bakar.
Burada hangi yaş grubundan bahsediyoruz
Aşağıdakilerin hepsi 6 ile 8 yaş arasındaki çocuklar için ölçülmüştür — yirmiye kadar güvenle sayabilen, kısa mesafelerde yaklaşık iki kilo taşıyabilen ve 'daha ağır' ile 'daha hafif' kavramlarını sen anlatmadan kavrayan çocuklar. Altı yaşından küçüklerde poşet elden düşer, sekiz yaşından büyüklerde ise sayma oyunları fazla kolay gelir; onlara doğrudan para üstünü hesaplattır.
Şampiyon patates hangisi
Poşeti doldurduktan kısa süre sonra tezgahlardan biraz uzaklaşıp durun. Tek ihtiyacınız olan, patates dolu poşet ve bir boş el. Çocuk patatesleri tek tek çıkarıp yere ya da bir bankın üstüne en küçükten en büyüğe doğru diziyor — oyunun tamamı bu kadar, ama göründüğünden zordur, çünkü yan yana duran iki patates çoğu zaman aynı görünür ve çocuğun onları iki elinde tartması gerekir. 6-10 dakika sürer, 6-8 yaş için uygundur. En az sekiz patatesi doğru sırayla dizip hangi iki tanesini karşılaştırmakta en çok zorlandığını sana gösterebiliyorsa başarmış demektir. Yan yana iki taneyi karıştırırsa — bu hata sayılmaz, işin ilginç yanı zaten orası.
Bu oyunun yan bir etkisi var: çocuk sebzelere dikkatli dokunmaya başlar. Kaldırıma üç kez düşen bir patates kışa doğru çürür — bunu öğüt dinleyerek değil, kendi poşetinden öğrenir.
Sırayı yavaşlatmadan çocuğu alışverişe nasıl katarsın
Ebeveynlerin en çok tedirgin olduğu nokta burasıdır, haklı olarak — arkanda sırada bekleyenler var. Bu yüzden çocuğun görevi kısa olmalı ve tezgaha yürürken önceden belirlenmiş olmalı.
- Ona söyleyeceği tek bir net cümle ver: 'Üç kilo patates, lütfen.' Yolda bir kez prova edin.
- Satıcı doldururken poşeti açık tutmasına izin ver — bu ona somut bir görev verir ve herkes için daha hızlıdır.
- Soğan için ona 20 veya 50 liralık bozukluk ver ve bu tek ürünü kendisinin ödemesine izin ver.
- Tezgahtan sonraki görevi: poşette kabuğu soyulmuş veya nemli soğan var mı diye bakması ve varsa ayırması.
Bu son madde uydurma bir görev değil. Nemli soğan, kışa kadar çuvaldaki diğerlerini gerçekten bozar, yani çocuk aslında senin yapman gereken bir işi yapmış olur.
Poşet terazisi
Bu oyun ev için, aynı gün, eşyaları indirirken oynanır. İhtiyacınız olan: pazardan gelen iki file poşet, patatesler, soğanlar ve varsa bir mutfak tartısı. Çocuk bir poşete patates, diğerine soğan koyar ve saymadan, yalnızca elleriyle ikisini eşit ağırlıkta yapmaya çalışır. Sonra tartıda kontrol edersiniz. Her seferinde farklı bir tahminle üç tur oynayın, toplam yaklaşık 15 dakika, 6-8 yaş için. Üçüncü denemede iki poşet arasındaki fark 200 gramın altındaysa başarmış demektir. Tartınız yoksa, iki eşit mutfak çubuğuna veya iki sandalyenin arkalığına saplarından asıp 'gözle' karşılaştırın.
'Bu daha ağır ama daha küçük. Bu nasıl oluyor?' — neredeyse her çocuğun ikinci turda sorduğu soru. Cevap basit: patates yoğundur ve içi suyla doludur, soğansa katman katmandır ve içinde hava vardır.
En sık yapılan hata: her şeyi sınava çevirmek
İlk iki başarılı oyundan sonra soru eklemek isteği baş gösterir. 'Peki 3 çarpı 4 kaç eder? Bir de iki kilo daha alırsak toplam kaç kilo olur?' Pazar bir yoklamaya dönüşür ve çocuk susar. Bunu, cevapların tek heceye inmesinden ve ardından çocuğun ne zaman gideceğinizi sormasından anlarsın.
Sebebi nettir: poşet oyunu işe yarar çünkü görünür bir sonucu vardır — sıralanmış patatesler, dengelenmiş poşetler, ödenmiş soğan. Sözlü sorunun sonucu yoktur, yalnızca bir değerlendirme vardır. Bu yüzden hesap yaptırmak istiyorsan bunu elinde bir nesne olan bir görev olarak ver: 'Patatesleri iki yığına ayır — fırınlık olanlar ve çorbalık küçükler' de, elinde hiçbir şey olmayan bir soru olarak sorma.
İkinci, daha sessiz bir hata da diziliş sırasına müdahale etmektir. Çocuk orta boy bir patatesi küçük olandan önce koyarsa, bekle. On seferden dokuzunda otuz saniye içinde kendisi fark edip yerini değiştirir — fark etmezse de bir patates yüzünden dünya yıkılmaz.
Pazardan sonra geriye ne kalır
Akşam, çuval kilere yerleştiğinde ona tek bir şey sor: 'Hangi soğanı ayırdık ve neden?' Hatırlıyorsa görev gerçekten anlamlıydı demektir. Bir sonraki cumartesi artık gelmek isteyip istemediğini sormazsın bile — sen ayakkabılarını giymeden o poşeti kapmış olur.
Bir de eylül, okulların da başladığı ay: bu sayma, sıralama ve ağırlıkla kıyaslama işi, tam olarak birinci ve ikinci sınıflarda sıralamalar ve karşılaştırmalarla çalışıldığı haftalara denk geliyor. Pazar ders kitabının yerini tuttuğu için değil, elinde sekiz patates tutmuş bir çocuk 'küçükten büyüğe doğru sırala' ifadesinin ne demek olduğunu çok daha hızlı kavradığı için. En kalıcı olanlar da işte böyle elle tutulur işlerin içinden çıkanlardır.