Патувањето до морето со деца: што да правите во колата, освен „кога ќе стигнеме“
Практични игри и активности за деца од 7 до 10 години за време на долг пат со кола — без екран на секој километар и без хаос на задното седиште.
Сто и дваесет километри по тргнувањето, некаде меѓу два тунела, од задното седиште доаѓа прашањето: „Уште колку?“. Одговарате „два часа“ и по четири минути прашањето се повторува. Ова не е каприц. Дете на седум-осум години едноставно не може да почувствува два часа — за него времето се мери со нешта што се случуваат, а не со бројки на таблата.
Затоа првото нешто што помага не е торба со играчки, туку карта на патувањето. Не мора да е вистинска карта — послужува и лист хартија.
Зошто „земи си го таблетот“ пропаѓа уште по првиот час
Екранот навистина го смирува детето. Проблемот доаѓа подоцна: по час и пол гледање во екран за време на возење, доста деца стануваат раздразливи, гладни или им прилошува, а вие веќе сте го потрошиле единственото големо средство токму кога преостануваат уште три часа пат. Попаметно е екранот да биде еден конкретен блок — на пример, еден филм некаде на средина од патот, по втората пауза — а не позадинска бучава од тргнувањето до пристигнувањето.
Другото нешто што пропаѓа е „смисли си нешто сам“. За дете кое веќе два часа седи со ремен преку градите, тоа звучи како „остави ме на мира“. Дајте му улога наместо празно време.
Улогата на навигатор: детето го следи патот, не часовникот
Пред да тргнете, запишете заедно шест-седум точки од маршрутата — град, бензинска пумпа, мост, тунел, крак од патот. Детето го добива листот и моливот и прецртува секоја точка штом ќе ја помине. Одеднаш неодреденото чекање се претвора во „остануваат уште три работи до кафето“, што е многу поразбирливо.
Картата на патот
Ви требаат лист А4, молив и три минути пред тргнување за да ги запишете точките заедно. Самото пишување трае околу 10 минути, а потоа играта тече цело патување. Функционира кај деца од 7 до 10 години, при што помалите повеќе сакаат да ги нацртаат точките отколку да ги напишат. Сметајте дека успеало ако детето барем еднаш гласно соопшти „го поминавме тунелот, остануваат уште четири“ — тоа значи дека веќе самостојно го следи патот.
Игри што се играат со уста, не со раце
Во кола сè што бара гледање надолу — книшка, лавиринт, ситни фигурки — е ризично за стомакот и паѓа на подот при првата кривина. Затоа најиздржливи се говорните активности.
- „Гледам нешто…“ — едниот кажува боја или буква, другите погодуваат што видел. Најдобро функционира во колона или на бавен дел од патот.
- Броење на нешто определено: бели коли, кампери, кружни знаци. Однапред одредете до кога броите — до следниот излез, не „до морето“, инаку играта нема крај.
- Приказна од по еден збор: секој додава по една реченица во заедничка приказна. Правилото што ја прави смешна — секоја реченица мора да ја содржи зборот што го кажал претходниот играч.
- Гатанки „да или не“: едниот смислува предмет од колата, другите поставуваат само прашања на кои се одговара со да или не. Максимум дваесет прашања.
- Радио-игра: првиот што ја погоди песната по првите три секунди, освојува поен.
Кутијата на секој цел час
Подгответе мала кутија или пластична кеса со четири-пет затворени ковертчиња — по едно за секој час пат. Во секое ковертче ставете по едно ситно изненадување: стикери, мал блок за цртање, картонче со задача („смисли име на следните пет коли што ќе нè престигнат“), нешто за џвакање. Подготовката вечерта пред патувањето трае околу 20 минути, а самото отворање — по 5 минути на час. Погодно е за деца од 7 до 10 години. Ако купувате нешто ново, доволни се вкупно 200-300 денари; сепак, поголемиот дел од работите се наоѓаат дома. Успеало е ако детето го почека својот ред без да го бара ковертчето порано — тоа е и целата вежба за трпение, скриена во игра.
Паузите се дел од планот, не итна мерка
Ако застанете дури кога на задното седиште веќе се вика, паузата не помага — детето е премногу нервозно за да се одмори. Планирајте пауза на секои два часа и направете ја физичка: десет чучнувања, круг околу колата, скокови до знакот и назад. Пет минути движење вредат колку еден час нови игри.
На пат кон селото кај баба ти има уште нешто што прави чуда — дајте му на детето одговорност за пристигнувањето. На пример, тоа да ја носи торбата со подарокот за баба ти и тоа да ѝ ја додаде. Има нешто конкретно да очекува, а не само да патува.
Најчестата грешка: сè одеднаш
Родителот во првите дваесет минути ги вади и книшките, и стикерите, и таблетот, и залачето. Детето е воодушевено. Час подоцна нема веќе што да се случи, а остануваат уште четири часа. Оттаму натаму секој нов предлог звучи како утеха и се пречекува со „не сакам“.
Втората најчеста грешка е тргнување во најнезгоден час. Ако можете да изберете, тргнете или многу рано наутро, околу пет-шест часот, додека детето го доспива првиот час до час и половина од патот, или веднаш по ручекот. Гладно дете во кола не се занимава со игри — се занимава со тоа што е гладно.
Дете што знае што следува, издржува многу повеќе од дете што само чека.
Што да ставите во багажникот, без да претоварувате
- Влажни марамчиња и една пластична кеса — за секој случај, ако некому му прилоши.
- Шише вода и нешто суво за џвакање: солени стапчиња, јаболко, јаткасти плодови. Чоколадото во топла кола е грешка што долго се чисти.
- Тенко јакне или шал — климатикот одзади дува посилно отколку што мислите.
- Молив и неколку листови, прикачени на тврда подлога, за да не се пишува во скут.
- Слушалки, ако сепак ќе има филм — така предниот дел од колата останува тивок.
И најважното во практика: детето треба да знае уште пред да тргнете каков е планот. „Патуваме пет часа, застануваме двапати, филмот е по вториот застанок.“ Реченица од десет секунди што заштедува половина од прашањата по пат.