Што да правиш со детето во чекалната, без телефон
Три игри што се играат без ништо во раце, и една подготовка од две минути пред да излезете. За деца на 5-7 години и возрасниот до нив.
Осумнаесеттата минута пред кабинетот. Детето веќе слегло од столот, се качило назад, ви го повлекло ракавот двапати и сега прашува со оној глас што сите го знаеме: „Кога ќе влеземе?“ Вие бркате во чантата. Таму е телефонот и тој работи безотказно — за девет минути, додека не дојде време да го вратите, и тогаш почнува вистинскиот проблем.
Вообичаениот совет е „носете книшка и боички“. Звучи разумно, но пропаѓа на терен: во чекална нема маса, детето црта на коленото, боичката паѓа под соседниот стол и за три минути се враќате таму од каде што тргнавте. Треба нешто друго — игри за кои не ви треба ништо освен вас двајца и ѕидовите наоколу.
Зошто телефонот во чекалната чини повеќе отколку што изгледа
Не поради времето пред екран само по себе. Туку поради крајот. Игра што ја играте двајца завршува мазно — велите „последен круг“ и таа завршува. Телефонот завршува нагло, бидејќи го одзема возрасниот, и токму тогаш, пред вратата на кабинетот, ја добивате сцената што сте се обидувале да ја избегнете. Освен тоа, чекалната е едно од ретките места каде детето нема што да работи и е принудено да измислува. Таа досада е корисна и вреди да не ја пополнувате секој пат.
Двете минути пред да излезете од дома
Најважниот дел не се случува во чекалната. Се случува на вратата. Пред да излезете, кажете му на детето: „Денес ќе чекаме. Ја земаме ли „Јас шпионирам“ или „Приказната за човекот преку пат“?“ Детето избира. Изборот направен однапред врши двојно повеќе работа од најдобрата игра извадена во моментот на плачење — зашто во моментот на плачење детето веќе не сака игра, сака телефон.
- Прашајте која игра ќе ја играте додека сте уште дома и наименувајте ја со име.
- Кажете колку ќе чекате со нешто што детето го разбира: „колку две песни“ или „колку да изедеш јаболко полека“.
- Дајте му една задача за влегување: „Ти ќе ѝ речеш „добар ден“ на тетката.“ Дете со задача чека помирно.
- Ако носите нешто во чантата, нека биде мало и да не се тркала — на пример ластиче за коса или три копчиња.
Кој сум јас (без ништо во раце)
За оваа игра не ви треба апсолутно ништо — само вас двајца и неколку минути. Трае помеѓу 5 и 10 минути и најдобро оди со деца на 5-7 години. Вие замислувате нешто што се гледа од местото каде седите: часовникот на ѕидот, чевлите на господинот преку пат, зелената табла. Потоа зборувате во негово име, во прво лице: „Тркалезен сум. Висок сум колку тато. Сите ме гледаат кога брзаат.“ Детето погодува. Ако погреши, давате уште една реченица, но не повеќе од три вкупно. Потоа ги менувате улогите — и токму тука е вредноста, бидејќи детето мора да опише нешто без да го именува. Сметајте дека успеало кога детето ќе состави две реченици за својот предмет, без да го издаде името.
Приказна за човекот што штотуку влезе
Пак без материјали, околу 7 минути, погодна за деца на 6-7 години кои веќе смислуваат долги приказни. Заедно избирате некого во просторијата — но тивко, без покажување со прст — и измислувате каде оди потоа. „Овој господин носи голема чанта. Во неа има четиринаесет сендвичи, бидејќи патува кај баба му во Битола.“ Детето додава наредна реченица, вие следната. Едно правило ја држи играта на безбедни релси: измислуваме само убави и смешни работи, ништо за изгледот на човекот. Ако детето каже нешто гласно, мирно вратете го на шепот: „Приказната е наша, само за нас двајца.“ Успеало е кога детето само додало три завртки на приказната, без вие да го туркате со прашања.
Прстите како табло
Кратка игра за затнување празнини — 3-4 минути, за деца на 5-6 години кои се нервираат од чекањето. Користите само раце. Покажувате пет прсти и велите: „Најди пет работи во собата што се од дрво.“ Потоа четири сини работи, потоа три работи што се вртат. Детето брои така што симнува по еден ваш прст со секоја пронајдена работа. Ако просторијата е сиромашна со предмети, преминете на звуци: „Три звука што ги слушаш токму сега.“ Функционира затоа што детето мора да стане, да се сврти и да разгледа, наместо да седи и да чека. Броиме за успех кога детето ќе заврши еден цел круг од пет, без да праша „уште колку“.
Најчестата грешка: играта почнува дури кога детето веќе плаче
Родителот издржува првите десет минути, детето почнува да се врти, и дури тогаш доаѓа: „Ајде да поиграме нешто!“ Речиси секогаш е доцна. Дете кое веќе стигнало до плачење не е досадно — туку преуморено од седење и нема трпение да слуша правила. Секој ваш предлог му звучи како уште едно чекање.
Свртете го редоследот. Играта почнува во првите три минути, додека детето е уште смирено и љубопитно, и запира пред да му здосади. Ако забележите дека вниманието опаѓа, кажете „стигнуваме до десет и запираме“ — играта завршува со ваша одлука, а не затоа што се распаднала. Втората по честота грешка е родителот да игра „на половина уста“, гледајќи во телефонот. Детето тоа го чувствува за секунди и веднаш сака свој екран, бидејќи вашиот е поинтересен од вас.
Кога чекањето е долго и тешко
- Ако чекате повеќе од половина час, поделете го времето: игра, потоа прошетка до крајот на ходникот и назад, потоа втора игра. Движењето е поважно од играта.
- Гладно дете не игра. Еден сув бисквит или јаболко во чантата решава повеќе од која било идеја овде.
- Кога чекате на ред во продавница, дајте му на детето конкретна задача: „Ти ќе броиш колку жолти работи има на лентата.“
- Ако сепак стигнете до телефон, кажете однапред колку: „Гледаш до крајот на песната.“ Најавениот крај е секогаш полесен од одземениот.
Детето не чека подобро кога има повеќе занимања. Чека подобро кога знае колку трае чекањето и што следува.
Уште едно последно нешто што штеди многу нерви: не ветувајте награда за издржано чекање секој пат. Ако по секое чекање следи нешто купено за 2-3 €, многу брзо ќе стигнете до дете кое влегува во чекалната со прашањето „а што ќе ми земеш?“ Наградата нека биде од вас — играта, прошетката, приказната на патот назад.