Постарото дете е зафатено 20 минути: игри додека доите
Водич за родители: игри додека доите — практични самостојни активности за деца од 5 до 7 години, кои траат токму онолку колку што трае едно хранење на бебето. Без нови купувања и без вие да учествувате во играта.
Седнати сте со бебето на каучот, штотуку почнавте да го храните, сѐ е тивко. И токму тогаш од другата соба доаѓа: „Мамо, ми е досадно.“ По три минути веќе е кај вас, ја влече бебешката ќебиња и сака да го допре бебето. Ова им е познато на сите родители што имаат деца со разлика од три-четири години.
Вообичаениот совет е „дајте му нешто ново“. Купувате пазл, тој трае седум минути и потоа играчката оди кај другите. Проблемот не е во играчката. Петгодишното дете само тешко си измислува задача, си поставува правила и одлучува кога е готово — тоа е вештина што на оваа возраст обично сѐ уште се развива. Ако вие однапред му ја дадете таа рамка, детето често издржува мирно дваесет минути. Ако не му ја дадете, се враќа кај вас на секои три. Затоа игри додека доите не значат нова играчка, туку однапред подготвена задача.
Тука е важно едно појаснување за возраста: сѐ што следува е наменето за деца меѓу 5 и 7 години — оние што веќе разбираат усна инструкција со неколку чекори, но сѐ уште не читаат подолг текст. Кај тригодишно веројатно нема да проработи, а осумгодишното ќе се здосади.
Што ја прави една задача „дваесетминутна“
Разликата меѓу активност што трае три минути и таква што трае дваесет се сведува на четири работи. Прво — има краен производ, нешто што на крајот се покажува. Второ — има правило што внесува мала тешкотија (не било каков замок, туку замок само од сини коцки). Трето — детето знае кога завршува: песочен часовник, кујнски тајмер, аларм на телефонот на масата. И четврто — знае што да прави ако наиде на тешкотија, без да доаѓа кај вас.
Ова последново се формулира однапред, со зборови што детето може да ги повтори. На пример: „Ако нешто не успева, го оставаш настрана и минуваш на следново. Јас ќе погледнам штом завршам со бебето.“ Кажете му го тоа еднаш, побарајте да го повтори со свои зборови, а потоа навистина исполнете го ветувањето — инаку следниот пат нема да ви верува.
Мисија „Музеј на каучот“
Ви требаат послужавник или голема табла, шест до осум ливчиња и молив, и лепенки или леплива лента. Детето обиколува низ станот и собира точно осум предмети според зададена тема — „работи што се помали од дланката ми“, „работи што се тркалезни“, „работи што беа мои кога бев бебе“. Ги подредува на послужавникот и пишува или црта натпис за секој: што е и од каде е. На крајот ве спроведува низ изложбата и објаснува секој експонат. Трае меѓу 15 и 25 минути, погодно е за деца од 5 до 7 години, а на петгодишните нека им биде дозволено да ги цртаат натписите наместо да ги пишуваат. Успешно е ако на послужавникот има осум предмети со осум натписи и детето може да каже по една реченица за најмалку пет од нив.
Обиколката е клучен дел, не украс. Детето работи посконцентрирано кога знае дека на крајот ќе има публика. А и вие си ја завршувате работата: обиколката трае три минути, а во тоа време бебето веќе е нахрането.
Патот на топчето
Соберете картонски ролни од кујнска хартија, неколку кутии, леплива лента и едно топче или капаче. Задачата е една: топчето да тргне од највисоката точка и да стигне до кутијата на подот, без да го допрете. Правилото што го држи детето зафатено е дека секој пат кога топчето ќе излезе од патот, треба да поправи само едно нешто и повторно да проба. Броењето на обидите е дел од играта. Трае 20-30 минути, одлично функционира од 5 до 7 години, а кај шест-седумгодишните може да додадете втор услов: патот да минува низ најмалку една кривина. Успешно е ако топчето стигне до кутијата два пати по ред.
Материјалите за оваа игра обично веќе ги имате дома, ако ролните ги собирате една недела однапред. Ако сепак нешто недостасува, доволна е обична леплива лента, која потоа ќе ви затреба уште стотина пати.
Најчестата грешка: играта започнува кога бебето ќе заплаче
Речиси сите го прават така. Бебето заплакува, вие седнувате да го нахраните и во движење му фрлате на постарото: „Оди си поиграј нешто.“ Речиси никогаш не функционира, а причината е едноставна — во тој момент детето веќе почувствувало дека вниманието се преместува, и токму тогаш сака да го врати. Освен тоа, „поиграј си нешто“ не е задача, туку покана вие да размислувате наместо него.
Свртете го редоследот. Игри додека доите се даваат пет минути пред да седнете со бебето, додека сте на располагање и можете да гледате во очи. Објаснете, сослушајте ги прашањата, пуштете го тајмерот, и дури тогаш земете го бебето. Детето веќе почнало нешто свое, а не е оставено насред ништо.
Втора честа грешка е брзо да пофалите и да продолжите понатаму. „Браво, многу убаво“ преку рамо вреди помалку отколку што мислиме. Одвојте ги тие две минути на крајот и прашајте конкретно: кој дел беше најтежок, што пробал прв, што би променил следниот пат. Така следната задача обично се прифаќа без пазарење.
Како да не се претвори во екран
- Задачите се вртат по список — направете листа од неколку вакви мисии, како двете погоре, и лепете стикер на завршената, за да не измислувате секој пат нешто ново во моментот кога сте најуморни.
- Материјалите стојат во една кутија до која детето само стигнува; ако вие треба да симнувате нешто од плакар, идејата се распаѓа уште на почетокот.
- Истата активност се повторува најмногу двапати неделно; третиот пат веќе е „пак тоа“.
- Тајмерот се гледа. Часовник на ѕидот или кујнски тајмер вршат поголема работа од телефонот, бидејќи детето само проверува колку му преостанува.
Што останува по неколку недели
Целта не е тишина по секоја цена. По еден месец вакви игри додека доите, постарото дете често почнува да прави нешто што вреди повеќе од мирните дваесет минути: почнува само да си измислува задачи со правила и крај. Ќе го чуете да вели „сега ќе изградам мост само од црвени, па потоа ќе ти го покажам“ — и тоа е моментот кога веќе не сте му потребни за да започне.
Не давајте му нова играчка. Дајте му мисија, правило и час кога завршува.