Првата седмица во новото маало: игри за дете кое сè уште нема со кого да си игра
Конкретни игри и реченици за детето меѓу 5 и 7 години во текот на првите седум дена на новото место — без притисок веднаш да си најде другарче.
Кутиите сè уште стојат во ходникот, а детето стои крај прозорецот и гледа како три момчиња шутираат топка долу. Не сака да слезе. Ако сепак слезе, застанува на два чекора од клупата и молчи. Потоа се враќа и вели: „Никој не сака да си игра со мене.“ Ова е четвртиот ден по преселбата и токму тука повеќето родители ја прават истата грешка — почнуваат да организираат запознавања.
Меѓу 5 и 7 години детето сè уште не влегува во група преку разговор. Влегува преку дејство: копа во песокот до некого, трча по топка, се качува на истата тобоган-лизгалка. Но за да направи какво било дејство, прво мора да знае каде се наоѓа. Кој е овој влез, каде завршува дворот, каде е гранката што личи на рог. Првата седмица е за карта, не за другари.
Зошто „оди запознај се“ работи против детето
Кога ќе речете „ајде, оди кај нив, прашај ги како се викаат“, му давате задача што на игралиштето никој не ја исполнува. Децата на оваа возраст не се претставуваат. Тие се појавуваат, застануваат наблизу и во еден момент некој додава лопатка. Ако вашето дете тргне со подготвена реченица и таа не проработи, тоа заклучува: „Пробав и не успеав.“ По два такви обиди веќе одбива да слезе.
Друго нешто што не помага: споредбата со претходното место. „Во старата зграда веднаш се спријателуваше.“ Таму имало двегодишна предност. Тука има четири дена.
Игра прва: картата на новото место
Целта е непознатата територија да ја претворите во нешто што детето го поседува. Дете кое може да рече „ова е мојата клупа“ стои поспокојно отколку дете кое едноставно е изведено надвор.
Ловци на десет знаци
Ви требаат само лист А4, молив и телефон, ако сакате слики. Одете заедно низ дворот и зградата и барајте десет работи што детето самò ги избира — нацртано срце на ѕидот, дрво со рачка, капак од шахта со натпис, најскрипливата лулашка, мачка што спие на истиот прозорски праг. Детето ги црта или ги фотографирате, а навечер ги лепите на ѕидот во собата. Трае околу 25 минути на ден, три дена по ред. Погодно за 5-7 години. Успеавте ако на четвртиот ден детето вас ве води: „Ајде да ти покажам каде е дрвото со рачка.“
На третиот ден додадете едно правило: еден од знаците мора да биде место каде има други деца. Не одите кај нив. Само го обележувате на картата. Така игралиштето влегува во списокот на познати нешта, без да биде испит.
Игра втора: игра што се игра сама, но привлекува
Постојат активности што одненадвор изгледаат толку интересно што другите деца сами се приближуваат. Тоа е далеку понадежно од започнувањето разговор. Детето прави нешто свое, а групата доаѓа кај него.
Градење премин со креда
Ви треба кутија со разнобојни креди — најевтината од книжарница е сосема доволна — и малку рамен асфалт. Детето цртa патека: квадрати за скокање на една нога, линија за одење како по јаже, круг во кој се вртиш двапати. Игра сама, на глас брои. Стојте на клупата, не вклучувајте се. Дваесет минути се доволни. Возраст: 5-7 години. Успеавте ако барем едно друго дете застане и погледне — дури и да не се приклучи. Ако праша „што е ова“, детето веќе има подготвен одговор: „Патека. Пробај оттука.“
Дома вежбајте токму овие две реченици. Не „здраво, јас сум…“, туку „Пробај оттука“ и „Можеш и ти“. Кратките реплики поминуваат, долгите се заборавaат од возбуда.
Што да правите кога детето одбива да слезе
- Не наговарајте повеќе од еднаш. Второто наговарање звучи како молба и детето усетува дека е важно — а тогаш станува уште пострашно.
- Понудете задача, не социјален контакт: „Слегуваме да провериме дали мачката сè уште е на прозорецот.“ Излегувањето има цел и крај.
- Поставете временска граница самите: „Десет минути и се качуваме.“ Детето полесно слегува кога знае дека има излез.
- Земете нешто што се дели — креда, шишарки, две топки. Предметот ја врши работата наместо зборовите.
- Ако детето стои настрана и гледа други деца, не го туркајте. Набљудувањето е првата фаза од вклучувањето, не одбивање.
Честа грешка: роденден на седмиот ден
Родителите канат три непознати деца од влезот на палачинки, за да „го забрзаат процесот“. Во повеќето случаи се случува спротивното. Гостите се познаваат меѓу себе, си играат заедно, а вашето дете стои во сопствената соба како странична личност. Наместо тоа, поканете едно дете. Само едно. За четириесет минути, со јасна активност — тесто, коцки, цртање на еден голем лист. Двајца луѓе водат разговор; тројца веќе имаат мнозинство.
Друга грешка е веднаш да го запишете детето на три активности „за да комуницира“. Првата седмица тоа ја троши целата енергија на ново кревет, нови звуци и нов пат до продавницата. Оставете барем десет дена пред да додадете распоред.
„Никој не сака да си игра со мене“ во првата седмица најчесто значи „не знам како се влегува тука“, а не „не ме сакаат“.
Како изгледа добриот крај на седмицата
Не барајте другар. Барајте три работи: детето да слегува без наговарање, да има барем едно место долу што го нарекува свое, и да разменило некакво дејство со непознато дете — доделена топка, поместување на лулашката, заедничко скокање во квадрат. Тоа е доволно. Пријателството обично доаѓа кон третата или четвртата седмица, а ако преселбата е во текот на летото — дури кога ќе почне училиштето средината на септември и децата од маалото ќе се соберат по истиот пат.
И уште нешто што често се испушта: раскажете му го на детето вашето искуство. „И јас сè уште никого не познавам тука. Денес се збунив која врата е нашата.“ Кога возрасниот ќе признае дека и тој сè уште го учи новото место, детето престанува сопствената вознемиреност да ја смета за сопствен неуспех.