Havaalanı oyunları: ebeveynler için rehber — 5-7 yaşındaki bir çocukla saat sabahın 5'inde iki saat nasıl geçirilir
Denize giden charter seferinden önceki bekleyiş için ebeveynlere pratik oyun önerileri — ekransız, kapılar arasında koşuşturmasız ve kuyrukta krize dönüşmeyen bir bekleyişle. Hazır repliklerle ve oyunun ne zaman başarılı sayılacağına dair net bir ölçütle.
Sabahın beş buçuğu, gidiş yolcu salonu kahve kokuyor, çocuk da kolunuza asılmış "ne zaman kalkıyoruz" diye tekrarlıyor durmadan. Uçağa binmeye daha bir saat kırk dakika var. Tam bu noktada çoğu ebeveyn telefonu çıkarır — ve deneyimli ebeveynlerin sık anlattığı sorun da burada başlar: yirmi dakikalık ekran süresinden sonra birçok çocuk öncesinden daha huysuz hâle gelebiliyor.
Bu yazı, 5-7 yaş arası bir çocukla yolculuk eden ebeveynler için — çocuğun artık oturup kelime oyunları oynayabildiği ama tek başına bir kitapla oyalanacak kadar hızlı okuyamadığı bir yaş dönemi. Ve çok somut bir durum için: erken saatte kalkan bir temmuz charter seferi, uykusuz kalmış bir çocuk, el bagajı ve koşacak sıfır alan.
Sabahın 5'inde "biraz yorayım da otursun" neden çoğu zaman işe yaramaz
Mantık kulağa makul geliyor: çocuğun enerjisi var, harcasın, sonra sakin oturur. Pratikte çoğu zaman tersi oluyor. Saat üç buçukta uyandırılmış bir çocuk genellikle enerji dolu değildir — enerjiye benzeyen ama daha çok uykusuzluktan gelen gergin bir hâlde olabilir. Kapılar arasında yürüyüş onu daha da gerebilir, kapalı bir alanda koşmaksa çoğu kez birinin bavuluna çarpmakla ve yüksek sesle beş kez söylenmiş bir "yapma"yla sonuçlanır.
Çoğu ailede işe yaramayan bir diğer şey de: puanlı, kazananlı oyunlar. Bu saatte kaybetmek genellikle daha ağır gelir ve gözyaşı çabuk gelebilir. Bu yüzden aşağıdakilerin hiçbirinde puan sayma ve kaybeden yok.
Havaalanında çocukla vakit geçirmenin amacı, çocuğun mümkün olduğunca eğlenmesi değil. Amaç yanınızda oturmaya devam etmesi, sakin kalması ve krize girmeden uçağa binebilmesi. Bu tamamen farklı bir hedef.
Pencere oyunu: hangi uçak nereye gidiyor
Cam kenarında yeriniz varsa, havaalanında çocukla vakit geçirmenin en ucuz yolu bu: kırk dakika boyunca dışarı bakıp hareket eden her uçak için hikâyeler uyduruyorsunuz. Doğru cevap yok, bir şey okumaya gerek yok.
Uçak başına bir yolcu hikâyesi uydurma
Cam kenarında iki koltuk ve piste bakan bir manzaradan başka bir şeye ihtiyacınız yok. Oyun yirmi ile kırk dakika arası sürer ve 5-7 yaş arası çocuklara uygundur. Sırayla oynanır: biriniz bir uçak seçer, diğeriniz o uçakta kimin, neden yolculuk ettiğini uydurur. "Şu sarı uçaktakinin içinde büyükannesine pasta götüren biri var." Sonra rolleri değiştirirsiniz. Çocuk takılırsa, bir soruyla yardım edersiniz — bagajda ne taşıyorlar, uçakta köpek var mı, biri şapkasını mı unuttu. Çocuk sizden sormanıza gerek kalmadan kendisi bir sonraki uçağı gösterip hikâyeye başladığında oyun başarılı olmuş demektir.
Sakin, oturarak oynanan oyun: "Bir şey görüyorum..."
Bu klasik oyun havaalanında da işe yarıyor, tek bir değişiklikle — renge göre değil, sese ve ayrıntıya göre. Havaalanı salonu birbirine benzer gri şeylerle dolu, renge göre oynanan versiyon çoğu zaman üç dakikada tükeniyor.
Renk yerine biçim ve sesle bilmece turu
Malzemeler: hiçbir şey, sadece ikiniz ve oturacak bir yer. Süre: 10-15 dakika, sakin bir şekilde iki üç kez tekrarlanabilir. Yaş: 5-7. Nasıl: siz "yuvarlak ve avucumdan küçük bir şey görüyorum" dersiniz, çocuk etrafı tarayıp gösterir. Sonra sıra ona gelir. Küçükler için her on saniyede bir ipucu verirsiniz, yedi yaşındakiler için hiç ipucu vermezsiniz. Çocuk sizin ilk seferde bilemeyeceğiniz bir bilmece uydurduğunda oyun başarılı olmuş demektir.
Çocuk artık oynamak istemediğinde
Genellikle kırkıncı dakika civarında bir an gelir ve hiçbir şey tutmaz. O zaman üçüncü bir oyun önermeyin. Görev verin.
- "Sırt çantasına göz kulak ol, ben su almaya gidiyorum. Oradan seni görüyorum." — çocuk eğlence değil, bir görev alır.
- "Ekranda bizim numaramız çıkınca söyle bana." Uçuş numarasını gösterirsiniz, çocuk onu takip eder. Bu çoğu zaman on beş dakika kadar idare eder.
- "Yarın denizde hangi lezzeti alacağımızı sen seç." Seçim önceden belirlediğiniz iki şey arasında olur ve birkaç liralık küçük bir şeydir.
- Sessiz sayma oyunu: biz beklerken yanımızdan kaç tane sarı bavul geçecek. Ödül yok, sadece sonra babaya söyleyeceğiniz bir sayı.
Sık yapılan hata: ilk hamle olarak telefon
Birçok ebeveyn, biraz huzur satın almak için bagaj kontrolünden hemen sonra tableti verir. Sorun ekranın kendisinden çok sıralama gibi görünüyor. Ekran ilk sıradaysa, ondan sonraki her şey genellikle sıkıcı gelir — bir kelime oyununun bir animasyonla yarışması zordur, çocuk da bunu fark eder. Sonuçta telefonu geri almaya kalktığınızda tam kapının önünde, yüz kişinin gözü önünde bir sahneyle karşılaşabilirsiniz.
Ters sıralama pek çok ailede daha iyi işler: önce oyunlar, ekran ise uçağa binmeden önceki son yirmi dakikaya ya da zaten aynı yerde oturacağınız uçuşun kendisine saklanır. O zaman ekran, çok erken atılmış bir can simidi değil, bir araç olur.
İkinci sık yapılan hata: saatle ilgili vaatler. "Az kaldı, kalkıyoruz" beş yaşındaki bir çocuk için çoğu zaman pek bir şey ifade etmez, çünkü "az"ın ne kadar olduğunu kestirmesi zordur. Genellikle sadece görülebilir bir şey işe yarar — "şu ibre yukarı gelince" ya da "kruvasanı yiyip iki oyun oynadıktan sonra" gibi.
Çocuk "ne zaman kalkıyoruz" diye sorarken çoğu zaman saati öğrenmek istemez; daha çok birinin durumu kontrol edip etmediğini duymak ister.
Bir önceki akşam sırt çantasına ne koymalı
Eğlence bagajı değil, hızlıca çıkarılabilen ve yer kaplamayan üç şey. Bunları akşamdan çocukla birlikte hazırlayın — hazırlığın kendisi işin yarısıdır, çünkü sabah olduğunda çocuk içeride ne olduğunu zaten bilir.
- Küçük bir defter ve iki kalem. Koltukların altına dağılacak otuz keçeli kalemlik bir kutu değil.
- Bir ip parçası ya da ayakkabı bağı — düğüm ve şekil oyunlarıyla on dakika idare eder.
- Dökülmeyen ve keskin koku yapmayan bir atıştırmalık. Kraker ve su iş görür.
Ve bir de nesne olmayan bir şey: anlatacağınız bir hikâye. Geçen yazdan, sizin ilk kez uçağa bindiğiniz günden, babaannesinden ve denizden. Anlatılan bir hikâye, beş yaşındaki bir çocuğu çoğu zaman herhangi bir oyuncaktan daha uzun süre oyalayabilir ve sesinizden başka hiçbir şey gerektirmez.
Uçağa binmeden önceki son yirmi dakika
En zor kısım burası — kuyruk zaten oluşmuş, herkes ayakta bekliyor, çocuk da yorgun. Bu noktada oyunlar genellikle işe yaramaz. İşe yarayan şey önceden uyarmaktır: "Şimdi ayağa kalkacağız, yaklaşık on dakika ayakta bekleyeceğiz, sen kendi sırt çantanı taşıyacaksın ve kemerimden tutacaksın." Gerçekleşmeden önce söylenmiş üç somut şey. Çocuk kuyruğa bir sürprizle değil, hazır bir senaryoyla girer.
Bir şey daha: ilk binenler arasında olmayın. Uçuşta koltuklar önceden belirlenmişse, salonda geçirilecek beş dakika fazladan oturma, uçağın körüğünde ayakta beklenen beş dakikadan çok daha değerlidir.