Kestaneler, meşe palamutları ve yapraklar: çocuk onları eve getirince ne yapmalı
Parkta gezintiden sonra tıka basa dolu cepler çöp değil, iki somut oyun için malzemedir. Masaya yapışkan bulaştırmadan, hiçbir şey satın almadan bunları 20 dakikalık bir oyuna nasıl dönüştüreceğinizi anlatıyoruz.
Montun cepleri şişmiş, kapüşon ağırlaşmış, çantanın dibinde on dört kestane ve bir avuç kuru yaprak yuvarlanıyor. Bunun nasıl biteceğini biliyorsunuz: bir hafta içinde kestaneler balkondaki naylon torbanın içinde buruşur ve çocuk anaokulundayken biri onları çöpe atar. Yazık, çünkü gezintiyle çöp kutusu arasında en az iki hafta gerçek oyun var.
Burada 5-7 yaş arası çocuklardan bahsediyoruz — yirmiye kadar sayabilen, makası aşağı yukarı düzgün tutabilen ama dört aşamalı ve aralarında kurumaya bırakılan bir etkinlik için henüz sabrı olmayan çocuklar.
Kestaneden çubuklu adamcıklar neden en iyi fikir değil
Herkesin ilk önerdiği şey, kürdanlarla birbirine bağlanan kestane adamcıklardır. Sorun pratiktir: kürdanın geçmesi için bir yetişkinin kestaneyi biz ya da matkapla delmesi gerekir, çocuk kenarda durup bekler, hazır olan adamcık üç gün içinde kurur, kürdanlar gevşer ve dağılır. Çocuk beş dakika katılmıştır, siz yirmi dakika uğraşmışsınızdır, sonuç da çöp kutusuna gider.
Fark basittir. Parktan gelen malzeme, tekrar tekrar kullanılan şeyler için iyidir — saymak, sıralamak, kurallı oyunlar için. Hayatta kalması gereken bir süsleme için değil. Kestane büzüşür, meşe palamudu kurtçuk kapar, yaprak ufalanır. Bu yüzden hiçbir şeyin saklanmayıp yalnızca oynanacağı etkinliklere yönelin.
Bulunan malzemeyi iki hafta dayanacak şekilde nasıl hazırlarız
- Her şeyi bir süzgece boşaltıp soğuk suyla durulayın — parktaki çamur bir dakikada çıkar.
- Kestane ve meşe palamutlarını pencere kenarında eski bir havlunun üzerine serip bir gece bekletin; ıslak kalırlarsa çabuk küflenirler.
- Yaprakları kalın bir kitabın sayfaları arasına, aralarında birkaç sayfa boşluk bırakarak yerleştirin ve üzerine başka kitaplar koyarak bastırın. 3-4 gün sonra hazır olurlar.
- Yan tarafında küçük delik olan meşe palamutlarını atın — sıcak bir odada bir hafta sonra tam da bunlardan larva çıkar.
- Naylon torbada değil, karton kutuda saklayın. Naylonda nem birikir.
Sonbahar hazineleri dükkânı
Masaya 1, 2 ve 5 sentlik bozuk paralar koyup ürünleri dizin: bir kestane 2 sent, bir meşe palamudu 1 sent, güzel bir yaprak 5 sent, bir kozalak 3 sent olsun. Çocuk satıcı, siz müşterisiniz ve kasıtlı olarak yavaş ve yanlış sayın: "İki kestane istiyorum, demek sana üç sent veriyorum, değil mi?" — sizi düzeltmesine izin verin. Sonra rolleri değiştirin, çocuk 10 sentle alışveriş yapsın ve neyi karşılayabileceğine kendisi karar versin. Malzemeler: parktan toplanan hazine, ufak bozuk paralar (toplamda 1 avronun altında) ve bir kasa kutusu. Süre: yaklaşık 20 dakika, ertesi gün ikinci bir tur daha yapılabilir. Yaş: 5-7, beş yaşındakilerle beş sent sınırında kalın. Çocuk sizden ipucu almadan, alışverişten sonra kaç parası kaldığını kendi başına söyleyebiliyorsa başarılı sayılır.
Ne tuttuğunu tahmin et
Elinize bir çorap ya da kumaş torba geçirin, içine parktan üç farklı şey koyun, çocuk çıkarmadan önce ne tuttuğunu tahmin etsin. Asıl oyun, ona açıklamasını istediğinizde başlar: "Meşe palamudu olduğunu nereden anladın?" Cevaplar aşağı yukarı şöyle olur: "Üstü pütürlü, şapka gibi, altı ise pürüzsüz ve sivri." Söylediklerini bir kağıda not edin — üçüncü seferden sonra benzetmeler listesi şaşırtıcı derecede uzar. Malzemeler: bir çorap, gezintiden toplanan 6-8 nesne, kağıt ve kalem. Süre: 10-15 dakika. Yaş: 5-7. Çocuk yüzey için en az üç farklı kelime kullanıyorsa (pütürlü, pürüzsüz, dikenli, yapışkan) ve gözleri kapalıyken 5 nesneden 4'ünü doğru tahmin ediyorsa başarılı sayılır.
Sık yapılan hata: yapıştırıcıya çok erken başvurmak
Yapraklarla yapılan etkinliklerin neredeyse hepsi yapıştırıcı ve bir karton parçasıyla başlar. Sonuç bellidir — çocuk yedi yaprağı aynı yere yapıştırır, yapıştırıcı taşar, karton buruşur ve beş dakika sonra etkinlik biter, çünkü yapacak başka bir şey kalmamıştır. Yapıştırılan şey artık yerinden oynatılamaz.
Sırayı tersine çevirin. Önce yapıştırıcısız düzenleyin: yerde, koyu renk bir tepsi üzerinde, beyaz bir kağıt üzerinde. Çocuk otuz kez düzenini değiştirebilir, en küçükten en büyüğe doğru yaprak sırası yapabilir, renge göre ayırabilir, meşe palamutlarından bir yüz kurup sonra dağıtabilir. Yapıştırıcı en sona, sadece gerçekten beğendiği bir düzenleme için gelmelidir. O zaman bir başlangıç değil, bir ödül olur.
Gezintinin tam ortasında işe yarayan birkaç cümle
- "Bana avucundan daha büyük bir yaprak bul." — çocuk ölçer, sadece toplamaz.
- "Bu kestane hangi ağaçtan düştü acaba? Hadi altında başka var mı bakalım."
- "Herkes on tane alıyor. Sen benimkileri say, ben seninkileri sayayım."
- "Basınca hangi yaprak en çok ses çıkarıyor?" — bu soruya bazen tam on dakika ayrılır.
- "Bir şey burada kalıp başka bir çocuk bulsun. Hangisini seçiyorsun?"
Parktan gelen malzeme bedavadır ve her sonbahar yeniden toplanır — tam da bu yüzden cesurca oynanabilir, dağıtılabilir ve pişmanlık duymadan atılabilir.
Her şeyi ne zaman çöpe atmalı
Yaklaşık iki hafta sonra kestaneler kahverengileşip buruşur, meşe palamutları da kokmaya başlar. Bu noktaya gelene kadar dramla beklemeyin. Önceden söyleyin: "Pazara kadar bunlarla oynuyoruz, sonra ağacın altına geri götürüyoruz." Geri götürmek de oyunun bir parçasıdır — çocuk onları parka kendi eliyle dağıtır ve gelecek yıl yenilerinin olacağını bilir. Mart ayına kadar kurumuş meşe palamutlarıyla dolu bir kutu saklamaya gerek yok.
Yine de elde bir şey kalsın istiyorsanız, torba oyunundan çocuğun söylediği kelimelerin yazılı olduğu kağıt olsun. Bu, bir kova kestaneden çok daha hafiftir ve bir yıl sonra çok daha büyük bir keyifle okunur.