Muayenehane Bekleme Salonunda Çocukla Ne Yapılır: Telefonsuz Yöntemler
Elde hiçbir şey olmadan oynanan üç oyun ve çıkmadan önce iki dakikalık bir hazırlık. 5-7 yaş arası çocuklar ve yanlarındaki yetişkin için.
Muayene kapısı önünde on sekizinci dakika. Çocuk sandalyeden çoktan inmiş, tekrar çıkmış, kolunuzu iki kez çekmiş ve şimdi hepimizin tanıdığı o sesle soruyor: "Ne zaman gireceğiz?" Çantayı karıştırıyorsunuz. Orada telefon var ve o kusursuz çalışıyor — dokuz dakika boyunca, geri isteme vakti gelene kadar. Asıl sorun tam o zaman başlıyor.
Genelde verilen tavsiye "yanınıza kitap ve boya kalemi alın" şeklinde. Kulağa mantıklı geliyor ama pratikte işe yaramıyor: bekleme salonunda masa yok, çocuk dizinin üstüne çiziyor, kalem yan sandalyenin altına düşüyor ve üç dakika içinde başladığınız yere geri dönüyorsunuz. Gereken şey başka bir şey — sadece ikinizin ve etraftaki duvarların yeterli olduğu oyunlar.
Bekleme salonunda telefon neden göründüğünden daha pahalıya mal olur
Ekran süresinin kendisi yüzünden değil. Bitişi yüzünden. Birlikte oynadığınız bir oyun yumuşakça biter — "son tur" dersiniz ve biter. Telefon ise sert biter, çünkü onu yetişkin elinden alır ve tam o anda, muayene kapısının önünde, kaçınmaya çalıştığınız sahneyle karşılaşırsınız. Ayrıca bekleme salonu, çocuğun yapacak bir şeyi olmadığı ve kendi kendine bir şeyler uydurmak zorunda kaldığı ender yerlerden biridir. Bu sıkılma faydalıdır ve her seferinde doldurmamakta fayda var.
Evden çıkmadan önceki iki dakika
En önemli kısım bekleme salonunda değil, kapıda gerçekleşir. Çıkmadan önce çocuğa şöyle söyleyin: "Bugün bekleyeceğiz. 'Ben Kimim'i mi yoksa 'Az Önce İçeri Giren Kişinin Hikayesi'ni mi oynayalım?" Çocuk seçer. Önceden yapılan bu seçim, hıçkırık anında çıkarılan en iyi oyundan iki kat daha fazla işe yarar — çünkü hıçkırık anında çocuk artık oyun değil, telefon ister.
- Daha evdeyken hangi oyunu oynayacağınızı sorun ve ona bir isim verin.
- Ne kadar bekleyeceğinizi çocuğun anlayacağı bir ölçüyle söyleyin: "iki şarkı kadar" ya da "bir elmayı yavaş yavaş yiyecek kadar".
- Girişte ona küçük bir görev verin: "Sen teyzeye 'merhaba' diyeceksin." Görevi olan çocuk daha sakin bekler.
- Çantada bir şey taşıyorsanız küçük ve yuvarlanmayan bir şey olsun — mesela bir saç lastiği ya da üç düğme.
Ben Kimim (elde hiçbir şey olmadan)
Bu oyun için hiçbir şeye ihtiyacınız yok — sadece ikiniz ve birkaç dakika. 5-10 dakika sürer ve 5-7 yaş arası çocuklarla en iyi şekilde işler. Oturduğunuz yerden görünen bir şey aklınıza getirin: duvardaki saat, karşıdaki beyefendinin ayakkabıları, yeşil tabela. Sonra onun ağzından, birinci tekil şahısla konuşun: "Yuvarlağım. Babam kadar uzunum. Herkes acele ederken bana bakar." Çocuk tahmin eder. Yanlış bilirse bir cümle daha eklersiniz, ama toplamda üçten fazla değil. Sonra rolleri değiştirirsiniz — ve asıl değer tam burada, çünkü çocuk bir şeyi ismini söylemeden tarif etmek zorunda kalır. Çocuk kendi nesnesi hakkında ismini vermeden iki cümle kurabildiğinde oyun başarılı sayılır.
Az Önce İçeri Giren Kişinin Hikayesi
Yine malzemesiz, yaklaşık 7 dakika sürer, uzun hikayeler uydurmaya başlayan 6-7 yaşındakiler için uygundur. Odada birini birlikte seçersiniz — ama sessizce, parmakla göstermeden — ve sonra nereye gideceğini hayal edersiniz. "Bu beyefendinin elinde büyük bir çanta var. İçinde on dört sandviç var, çünkü Bursa'daki büyükannesine gidiyor." Çocuk bir sonraki cümleyi ekler, siz bir sonrakini. Oyunu güvenli sınırlarda tutan tek bir kural var: sadece güzel ve komik şeyler uyduruyoruz, kişinin görünüşü hakkında hiçbir şey yok. Çocuk yüksek sesle bir şey söylerse onu nazikçe fısıltıya geri çekin: "Bu hikaye bizim, sadece ikimizin." Çocuk sizin sorularla zorlamanıza gerek kalmadan hikayeye kendiliğinden üç ek büküm kattığında başarılı sayılır.
Parmaklar Puan Tablosu
Boşlukları doldurmak için kısa bir oyun — 3-4 dakika sürer, beklemekten sıkılan 5-6 yaşındakiler için. Sadece ellerinizi kullanırsınız. Beş parmağınızı gösterip "Odada ahşaptan yapılmış beş şey bul" dersiniz. Sonra dört mavi şey, sonra dönen üç şey. Çocuk sayar, bulduğu her şey için parmaklarınızdan birini indirir. Oda kısıtlıysa seslere geçin: "Şu anda duyduğun üç ses." İşe yarar çünkü çocuk oturup beklemek yerine kalkıp dönüp bakmak zorunda kalır. Çocuk "daha ne kadar" diye sormadan beşli bir turu tamamladığında başarı sayılır.
En sık yapılan hata: oyun çocuk hıçkırmaya başladıktan sonra başlar
Ebeveyn ilk on dakikaya dayanır, çocuk kıpırdanmaya başlar ve ancak o zaman gelir: "Hadi bir şey oynayalım!" Neredeyse her zaman çok geçtir. Hıçkırığa çoktan varmış bir çocuk sıkılmış değildir — oturmaktan bitkin düşmüştür ve kural dinlemeye sabrı yoktur. Ona sunduğunuz her öneri, bir bekleyiş daha gibi gelir.
Sırayı değiştirin. Oyun, çocuk henüz sakin ve meraklıyken, ilk üç dakikada başlar ve usanmadan önce durdurulur. Dikkatin azaldığını görürseniz "ona kadar sayalım ve bırakalım" deyin — oyun sizin kararınızla biter, dağıldığı için değil. İkinci en sık hata, ebeveynin telefonuna bakarken yarım ağızla oynamasıdır. Çocuk bunu saniyeler içinde fark eder ve hemen kendi ekranını ister, çünkü sizinki sizden daha ilginçtir.
Bekleyiş uzun ve zor olduğunda
- Yarım saatten uzun bekliyorsanız zamanı bölün: bir oyun, sonra koridorun sonuna kadar yürüyüş ve geri dönüş, sonra ikinci bir oyun. Hareket, oyundan daha önemlidir.
- Aç bir çocuk oynamaz. Çantada bir kuru bisküvi veya elma, buradaki her fikirden daha fazlasını çözer.
- Markette sırada beklerken çocuğa somut bir görev verin: "Sen bantta kaç tane sarı şey olduğunu sayacaksın."
- Yine de telefona gelirseniz, ne kadar süreceğini önceden söyleyin: "Şarkının sonuna kadar izliyorsun." Önceden bildirilen bir bitiş, elinden alınan bir bitişten her zaman daha kolaydır.
Çocuk daha çok etkinlik olduğunda daha iyi beklemez. Beklemenin ne kadar süreceğini ve ardından ne geleceğini bildiğinde daha iyi bekler.
Çok fazla sinir tasarrufu sağlayan son bir şey: her başarılı bekleyiş için ödül vaat etmeyin. Her bekleyişin ardından 50-100 ₺'lik bir şey satın alınırsa, çok kısa sürede bekleme salonuna "peki bana ne alacaksın?" sorusuyla giren bir çocukla karşılaşırsınız. Ödül sizden gelsin — oyun, yürüyüş, dönüş yolundaki hikaye.