Што да работи детето во кабинетот за време на родителска средба и во ходникот по неа
Конкретни игри без никакви помагала за деца од 7-9 години, додека го чекате наставникот пред кабинетот кон крајот на октомври. Плус зошто телефонот е најлош избор токму во оваа ситуација.
Шест и пол, надвор е веќе темно, а вие стоите пред кабинетот на III „б“ со јакните в раце. Наставничката сè уште разговара со родителот пред вас. Детето ви седи на клупата во ходникот, ги нишка нозете и по четвртата минута го изговара реченицата: „Ама уште колку?“ По десет минути веќе оди по работ на плочките и ги пипа цртежите на таблата.
Вообичаениот совет е да му го дадете телефонот. Тоа работи — за околу дваесетина минути. Но потоа доаѓа одземањето на телефонот токму во моментот кога наставничката ја отвора вратата, и вие влегувате во разговорот за оценките со навредено дете. Проблемот во ходникот не е досадата. Проблемот е што чекањето нема најавен крај, а секоја активност што ја нудите вие, исто така, нема крај. Игра со јасен завршеток го решава и едното и другото.
Зошто телефонот токму тука е лош избор
Не поради екранското време — туку поради моментот на прекин. Играта на телефонот завршува кога некој ќе ја запре однадвор. Значи детето влегува во кабинетот во својата најнеудобна состојба, а вие ја започнувате средбата со извинувања. Игра што завршува сама од себе — на десеттиот предмет, на третиот збор, кога ќе се потроши листот — завршува без конфликт. Ако сепак му дадете телефон, кажете претходно: „До моментот кога ќе се отвори вратата“ и најавете го тоа на глас. Разликата е во предупредувањето, не во уредот.
Кажете колку ќе трае чекањето — дури и да не знаете
Седумгодишните немаат чувство за „уште малку“. Затоа претворете го времето во нешто што може да се брои. „Ќе чекаме додека излезат уште двајца родители“ работи подобро отколку „петнаесет минути“, бидејќи детето со свои очи гледа како бројот се намалува. Во ходник со клупи може и вака: „Додека стигнеме до крајот на оваа клупа, поместувајќи се по едно место секогаш кога ќе чуеме стол да се движи внатре.“
Тивкиот ловец на предмети
Не ви требаат речиси никакви помагала — само ходникот таков каков што е, и евентуално ливче од вашето тефтерче, ако детето сака да си забележува. Играта трае помеѓу 8 и 12 минути и е за деца од 7 до 9 години. Му давате список од седум работи што треба да ги најде со поглед, без да стане од клупата: нешто тркалезно, нешто жолто, буквата „Р“ некаде на таблите, нешто повисоко од него, пар чевли различни од неговите, нешто направено од дрво и нешто што го нема во неговиот кабинет. Ви ги покажува со прст и со шепот. Ако не најде нешто за две минути, го менувате со друго — не се задржувате. Се смета за успешно кога ќе открие најмалку пет од седумте, без да стане од клупата.
А ако внатре нема кој да го чува
Кон крајот на октомври средбите често се долги и понекогаш детето влегува со вас. Тогаш правилото е едно: активноста мора да биде беззвучна и да не бара ваше внимание. Го седнувате на клупа два реда понатаму — не веднаш до вас, зашто ќе ве влече за ракав. И му давате нешто што има крај.
Картата на училницата
Потребни се лист А4 и молив — речиси секогаш имате во чантата, а ако немате, наставникот чува во ормарот. За 15 до 20 минути детето го црта планот на кабинетот одозгора, како што го гледа птица: клупите, таблата, ормарот, прозорците, каде стои корпата за отпадоци, каде е неговото место. Задачата е за деца од 7-9 години и има точно правило — сè што се наоѓа во просторијата мора да го има на листот, но ништо не се црта од страна, само одозгора. Постарите деца можат да додадат и број: „14 клупи, 3 прозорци“. Успешна е кога на листот се препознаваат најмалку осум различни предмети и вие можете да погодите која клупа е негова, без тој да ви каже.
Три игри без ништо в раце, за ходникот
- „Три збора од вратата“ — му кажувате збор што го гледате напишан некаде наблизу, а тој треба да најде три предмети што почнуваат со истата буква. Потоа ги менувате улогите. Завршува по третиот круг.
- „Колку чекори“ — детето претпоставува колку чекори има од клупата до чешмата, а потоа оди и брои. Разликата помеѓу претпоставката и вистинскиот број е поенот. Играат се три објекти и се собира вкупно.
- „Замрзнатиот стражар“ — застанува неподвижно и брои во себе до триесет, додека вие гледате. Ако му се лизне насмевка, почнува одново. Три успешни рунди и сте помогнале да поминат пет минути без ниту еден звук.
Честа грешка: ветувањето „подоцна ќе ти купам нешто“
Разбирливо е — детето цмиздри, вие сте на прагот на кабинетот и велите: „Ако бидеш мирен, ќе ти земам нешто од продавницата.“ Чини 2-3 €, дејствува веднаш и токму затоа е замка. Следниот пат детето почнува да цмиздри порано, зашто цмиздрењето е тоа што го донело резултатот. Бидејќи родителските средби се повторуваат низ целата учебна година — од средината на септември до средината на јуни — до Божиќ цената веќе е поинаква, а очекувањето е втемелено.
Другата грешка е потивка: да велите „уште малку“ на секои три минути. По четвртиот пат изразот губи секакво значење и детето престанува воопшто да ви верува за времето — вклучително и кога велите „тргнуваме за пет минути“ во паркот. Поискрено е: „Не знам колку ќе трае. Ќе ти кажам кога ќе видам дека завршува.“ И потоа навистина кажете му.
Играта што завршува сама од себе никогаш не прави сцена. Играта што ја прекинувате вие, речиси секогаш прави.
Што да ставите в чанта пред средбата
- Два листа А4, свиткани на четири — заземаат нула простор, а стигаат за карта, бродоводна битка и куќа за цртање.
- Молив и гумичка, не флумастери — флумастерите пишуваат по клупите и по јакните.
- Нешто тивко за јадење без амбалажа што шушка: една кифла во салфетка наместо ќесе.
- Резервно тенко јаче или елек — кон крајот на октомври ходниците навечер веќе не се загреваат, а студено дете е нестрпливо дете.
И последното, што најмногу помага: кажете му на детето однапред што ќе се случи. „Ќе влеземе, ќе почекаме пред вратата, внатре јас ќе разговарам со учителката околу дваесет минути, ти ќе седиш позади и ќе црташ, потоа си одиме и дома ќе ти кажам што ми рекла за тебе.“ Последниот дел е важен. Голем дел од немирот во ходникот доаѓа оттаму што детето чувствува дека се зборува за него, но не знае што. Ветете дека ќе му кажете — и потоа кажете му нешто конкретно и убаво, пред сè друго.