30 минути во чекалната кај забар: игри што функционираат со деца на 5-7 години
Како да го претворите чекањето пред преглед на млечните заби во нешто поднослиево — со две игри без екран, без реквизити и без ветувања за подарок.
Седите на трите слободни столчиња до вратата. Детето ви ја стиска раката, нозете не му допираат до подот и се нишаат сѐ побрзо. Одвнатре се чува тивкото бучкање на машинката, некој излегува, некој влегува, а вие погледнувате на часовникот — уште дваесет и пет минути. И во тој момент повеќето родители го прават истото: му го подаваат телефонот.
Телефонот работи сѐ до моментот кога ќе го земете назад. Тогаш детето излегува од него растресено и веднаш се враќа таму каде што било — исплашено, само што сега е и лутo што му го одзеле екранот. Проблемот не е што е здодевно. Проблемот е што детето нема никаква контрола над она што ќе му се случи, а екранот не му дава контрола — му дава пауза.
Зошто одвлекувањето на вниманието не е доволно
На 5-7 години децата веќе разбираат редослед: прво чекаме, потоа влегуваме, потоа лекарот ги гледа забите. Она што ги напрегнува е тоа што во тој редослед тие немаат никаква одлука. Затоа игрите што функционираат во чекалната имаат една заедничка црта — детето е тоа што избира, брои, командува или погодува. Не вие. Вие само внимавате играта да не се распадне.
И уште нешто што често се превидува: играта мора да може да застане на средина. Ако сестрата го викне името токму кога детето е на ред, а играта е таква што недовршеноста ја расипува, си навлекувате втора криза врз првата. Затоа кратки рунди. Затоа без резултат што треба да се чува.
Кој ќе излезе следен
Ви треба само чекалната каква што е — луѓе, врата и вашиот шепот. Играта трае помеѓу 5 и 10 минути и одговара за деца од 5 до 7 години. Спогледајте се со детето и секој тивко кажува за кого мисли дека ќе дојде на ред: „Јас мислам дека жената со црвената чанта.“ Потоа ја чекате вратата. Кој ќе погоди, крева по еден прст — тоа е поенот, ништо не се запишува. Ако детето се засрамува да зборува гласно, нека ви го покаже човекот со очи или да ви прошепне во уво. Играта успеала ако детето само погледне кон вратата при следното отворање и каже кој погодил — тоа значи дека неговото внимание веќе е насочено кон вратата како дел од игра, а не како закана.
Втората игра е за моментот кога првата ќе се исцрпи — обично по третото-четвртото отворање на вратата. Тука преминуваме од набљудување кон рацете, бидејќи околу десеттата минута детето станува физички немирно и мора нешто да прави со телото.
Ти си шефот на моите прсти
Не ви треба ништо друго освен вашите две раце и околу 7 минути; погодна е за деца од 5 до 7 години, а помалите ја сакаат уште повеќе. Детето командува: „Крени го само малиот прст.“ „Направи ја буквата О.“ „Скриј го палецот.“ Вие точно го изведувате она што е кажано — вклучително и кога е невозможно, па тогаш искрено кажете: „Не можам, раката не ми се свиткува така, дај друга команда.“ Потоа менувате улоги за неколку потези. Се смета за успешна ако детето даде најмалку пет команди по ред без да се сврти кон вратата — тоа значи дека за неколку минути просторијата се стеснила до вашите две раце.
Ситниците што држат до крај
- Кажете однапред колку трае прегледот со зборови што детето ги мери: „Колку една приказна пред спиење.“ Минутите не му значат ништо.
- Седнете така што детето да е свртено кон вас, а не кон вратата на кабинетот. Погледот кон вратата го држи напрегањето високо во сите триесет минути.
- Дајте му една вистинска моќ: тоа да одлучи дали да влезете заедно, или вие да го чекате надвор, и дали да седне на столче само, или во вашето скут.
- Подгответе една реченица што детето може само да ја каже на лекарот: „Може ли прво да ми го покажете огледалцето?“ Вежбајте ја двапати во чекалната.
- Ако детето замолчи и не сака да игра — не инсистирајте. Седнете тесно до него и коментирајте гласно што гледате во просторијата. Тоа исто е игра, само што вие го држите топчето.
Најчестата грешка: ветување за награда
„Ако си послушен внатре, потоа ќе ти купам нешто.“ Звучи безопасно, а не функционира ниту еден момент. Прво, наградата не го намалува напрегањето — му става цена, и детето почнува да размислува што ќе се случи ако не успее. Второ, вие штотуку му потврдивте дека доаѓа нешто толку непријатно што треба да се плати за него. Ако внатре стане тешко, детето не само што е вознемирено, туку се чувствува и дека ве изневерило.
Ако сакате да го одбележите денот со нешто — направете го, но не како договор. Кажете го дури по прегледот: „Одиме до слаткарница, зашто го издржавме.“ Едно топло млеко или колаче за 1-2 евра ја вршат сосема истата работа како голема играчка, доколку не биле ветени однапред.
Другата честа грешка е долгото објаснување во чекалната. Родителот што детално раскажува што ќе прави лекарот со секој инструмент обично гледа како детето станува уште понапрегнато. Објаснувањата се прават дома, ден порано, мирно. Во чекалната информацијата веќе е излишна — таму треба занимавање.
Детето не се смирува затоа што сте му објасниле што ќе се случи. Се смирува затоа што во следните пет минути има нешто само да одлучи.
Што да очекувате ако сепак се расплаче
Плачот во чекалната не значи дека играта е погрешна. Значи дека напрегањето стигнало до врв токму таму, а не во кабинетот — што всушност е подобро. Тргнете ја играта настрана, не довршувајте ја насила. Клекнете до детето, кажете што гледате: „Те е страв и ти се плаче. Јас сум тука и нема да мрдам.“ Потоа дадете му една мала одлука за да се врати чувството на контрола — да избере на кое столче да седнете, или да ги држи вашите клучеви. Малата одлука подигнува повеќе отколку што очекувате.
А ако до вратата остануваат две минути, не почнувајте нова игра. Преостанатото време едноставно броете гласно нешто во просторијата — плочките, ламбите, столчињата. Гласното броење дава ритам на двајцата.
Од оваа страница си одите со две игри што не бараат ништо освен вашите раце, со една забрана (никакви претходни ветувања за подарок) и со една реченица што детето само да ја каже на лекарот. Тоа е доволно за триесет минути.